the aquarium

ο ουρανός εδώ

2010-06-29T10:34:00.010+03:00

Οι δυτικές συνοικίες στερεοποιούνταν στον ορίζοντα με το τελευταίο φως της μέρας που έσβηνε σ’ ένα απελπιστικό ροζ. Το μόνο που τρεμόπαιζε στα μάτια του ήταν η φιγούρα εκείνου, έτοιμη να ξεγλιστρήσει από τις άκρες τους, να πηδήξει και να σταθεί αόρατος πίσω από την πλάτη του. Να του στήσει εκεί μια παγίδα να πέσει σαν στο μάτι της πιο όμορφης γιορτής.

Εκεί να τον ερωτευτεί – ξανά.

Ξανά από την αρχή. Γιατί τίποτα δεν είχε γίνει. Γιατί τίποτα δεν έχει γίνει ως τώρα. Τα πρώτα φώτα στον ορίζοντα ανάβουν – ακίνητα, μόνο εκείνος τρεμοπαίζει στην άκρη του ματιού του έτοιμος να ξεγλιστρήσει και να βάλει στην πρίζα την μεγάλη ρόδα που θα τους ανεβάσει ψηλά, καθισμένους στριμωχτά, δίπλα-δίπλα, πάνω από τη πόλη… στο μάτι της πιο όμορφης γιορτής.Το φως της μέρας ανάμνηση κι εκείνος βρίσκεται ξεκάθαρα μπροστά του.
«Θέλω να μείνουμε λίγο χώρια.»
Και όλα τα φώτα ανάβουν και τρεμοπαίζουν στο μάτι του κυκλώνα.

11/08/09

Στερέωμα. Ποτέ ο ουρανός δεν απέδωσε πιστότερα αυτή τη λέξη από σήμερα. Στερέωμα, έτσι που σχεδόν συμπαγής διαλύεται αργά. Tα κομμάτια που πέφτουν προς τη γη παίρνουν φωτιά και αναλώνονται… Όσα προλαβαίνουν σκάνε αθόρυβα και συνεχίζουν την πορεία κάπου προς το κέντρο της, αφήνοντας πίσω τους ουρές από διάφανο καπνό στο λιγοστό φως…Είναι το τέλος του κόσμου μου, γι’ αυτό ξυπνάω.

Ξυπνάω και δεν σε βρίσκω δίπλα μου όσο κι αν ψάξω. Μα βρίσκω σημάδια της πρόσφατης παρουσίας σου και με πονά που πάλι για τόσο λίγο μου διαφεύγεις. Για τόσο λίγο..Κάθε νύχτα διαγράφεις τη μοναχική σου πορεία... συγνώμη, τη μοναδική σου πορεία. Οι δρόμοι φορτωμένοι ονειρώξεις και συ κάπου εκεί – ποτέ εδώ.Κοιμάμαι πάλι… δεν έχω λόγο. Και ο ουρανός πάλι στέρεος, έτοιμος να γκρεμιστεί.

Κάπου στον ύπνο μου επιστρέφεις. Ζεις λίγη ζωή μαζί μου. Ίσως κοιμάσαι και συ. Ζεις λίγη ζωή αλλού και όταν ξυπνάς δεν είμαι δίπλα σου. Μόνο σκόνη βρίσκεις και έχει καλύψει τα πάντα και συ πρέπει να σηκωθείς να μην αργήσεις…
Ο ουράνος στέρεος. Φαντάσου τον σαν μια έρημο γαλάζια χαρακωμένη στα όρια των αστερισμών από την ξηρασία. Κάποτε ήταν θάλασσα. Το μαρτυρούν μικρά κοχύλια που βρίσκουμε στην άμμο του. Γαλάζια άμμος – συχνά με σύννεφα.Στέρεος. Κομμάτια. Έτοιμος να πέσει.
Και πέφτει…

22/09/09

polaroid δική μου, flickr

all about Eva

2010-02-19T20:54:00.015+02:00

για την Εύα (φυσικά)

Summertime,
And the livin' is easy
Fish are jumpin'
And the cotton is high

why do you think you and I got on like a house on fire? :P
despite our sexual incompatibility

Oh, Your daddy's rich
And your mamma's good lookin'
So hush little baby
Don't you cry...

the cleaner and I both got married on the same day

One of these mornings
You're going to rise up singing
Then you'll spread your wings
And you'll take to the sky

δεν ξέρω για ποιο πράγμα μιλάς και κάτι μου λέει ότι δεν θα θέλω και να μάθω

But until that morning
There's a'nothing can harm you
With your daddy and mammy standing by

3 ζευγάρια παπούτσια
(2 σανδάλια και 1 πλατφόρμα από κόκκινο suede, ΘΕΙΚΑ )
2 τσάντες με τα πορτοφόλια τους
2 πουκάμισα
2 εσάρπες και 1 φουλάρι μεταξωτά
1 τσαγιέρα και το φλυτζάνι της με το πιατάκι
1 τασάκι για την τσάντα
1 λούτρινη αγελαδίτσα (μην ξεχνάμε το φετίχ)
1 άρωμα

Summertime,
And the livin' is easy
Fish are jumpin'
And the cotton is high

ξωκοιλ(ακανθο)κύλατε φίλοι μου...

Your daddy's rich
And your mamma's good lookin'
So hush little baby
Don't you cry...

ALL ABOUT EVA

Το καλοκαίρι πιάστηκε στις άκρες της πόλης και από κει ξεκίνησε το ταξίδι του όπως πάντα. Αργά, ως την καρδιά της.

Κι εκείνη σηκώθηκε πρωί πρωί μέσα στη καρδιά της πόλης … περπάτησε σίγουρη και άνοιξε τα παράθυρα… το κρύο μπήκε στο σπίτι κι εκείνη μόνο με το νυχτικό άνοιγε παράθυρα, το ένα μετά το άλλο.

Ήξερε πως οι μέρες θα αργούσαν να ζεστάνουν ακόμα αλλά το καλοκαίρι είχε επιτέλους έρθει στη πόλη και τη χαιρετούσε από τις παρυφές της, την καλούσε και ερχόταν σε κείνη αναπόφευκτα.

Περπατούσε και με τα χέρια έφτιαχνε τις μικρές ατέλειες από τη προηγούμενη μέρα
… η καρέκλα, το τασάκι, το χαρτί που ακούμπησε στα γυμνά της πόδια.
Στη θέση της, στο νεροχύτη, στα σκουπίδια.

Α το ήξερε αυτό το τραγούδι όμως δεν άνοιξε το στόμα της μέχρι το τελευταίο του στίχο… και στη τελευταία νότα τους είδε με την άκρη του ματιού της να τη κοιτούν με την άκρη των ματιών τους …

όλοι οι άντρες.

Άντρες–άντρες, άντρες-αγόρια, άντρες-πατεράδες, άντρες-γυναίκες… και πήρε ένα μήλο και κοιτάχτηκε στο καθρέπτη.
Πρώτη φορά.
Και όπως έφερε το μήλο και ακούμπησε το μάγουλό της στη σφιχτή του πράσινη σάρκα υπέθεσε πως αυτή είναι η μοίρα κάθε Εύας… και χαμογέλασε, γιατί ήταν σίγουρη για τη μοίρα του κάθε Αδάμ …

μα είχε έρθει το καλοκαίρι.

***

in touch with Eva (myspace music page)
painting by Tamara de Lempicka

zero point στο παράλογο δάσος

2009-12-02T21:03:00.008+02:00

video παράλογο δάσος

some say (i got devil)

2009-11-19T23:32:00.009+02:00

"Κάποια μέρα θα είμαι αυτό το ένα που ήμουν μαζί σου."

«Γιατί είσαι εδώ;»
«Εδώ; Πού;»
Δεν ξέρω. Κουράστηκα…
Από κείνη τη μέρα τον κουβαλάω.
Νεκρό στα χέρια μου.
Στη δουλειά, στο μετρό για το σπίτι, στο μπάνιο, έξω όταν βγαίνω… Τον κουβαλάω.
Σκεφτόμουν μια φορά, θα ξαπλώσω σε κάποιο κρεβάτι και όταν σηκωθώ θα μείνει εκεί, πάνω στα τσαλακωμένα σεντόνια και τα υγρά σημάδια. Μάταιο. Ακόμα κι αν απέστρεφα το βλέμμα άπλωνε τα χέρια… όσο μακριά κι αν πήγαινα με έφταναν και σέρνονταν πάλι νεκρός στην αγκαλιά μου.

Οι ξένοι, ή οι λιγότερο ξένοι, κοιτούσαν από την άλλη πλευρά του κρεβατιού. Το έβλεπαν πως ξαφνικά βάραινε το βήμα μου; Χαμογελούσαν χαϊδεύοντας αυτάρεσκα τη κοιλιά τους. Νόμιζαν πως με είχαν εξαντλήσει.

Καμιά φορά έλεγα θα αγαπήσει κάποιον απ’ αυτούς περισσότερο από μένα. Τότε μου έκλεινε τα μάτια και έμπαινε μέσα μου.
«Θυμάσαι;» ρωτούσε κάπου από τα βάθη του χρόνου.
«Ναι!» απαντούσα μέσα από πνιγμένα αναφιλητά.
«Ναι!» του απαντούσαν και οι ξένοι ή οι λιγότερο ξένοι….
Όλοι θυμόντουσαν εκείνη τη νύχτα.

26/1/07

some say (I got devil) - Melanie

20/9/09

2009-09-21T15:52:00.005+03:00

Κάθε πρωί με ξυπνά με το κλάμα του ένα γατάκι στον ακάλυπτο. Κάθε πρωί. Δεν ξέρω τι θέλει.
Κάθε πρωί με ξυπνά με το κλάμα του - έτσι μπήκε το φθινόπωρο και πάγωσαν οι μέρες.

Έχω να βγω από το σπίτι πάνω από δέκα χρόνια. Είμαι 29. Ίσως να έχω χάσει και άλλα τόσα...

χρόνια.Έχω να βγω από το σπίτι πάνω από δέκα χρόνια.

Έχω να πιω νερό από χθες. Όλο πάω να βάλω και όλο κάτι συμβαίνει. Όλο κάτι... Ξεχνάω όμως τι. Και μετά ξεχνάω να πιω νερό.

Έχω να κοιμηθώ μαζί σου πέντε χρόνια. Όλο μεγαλώνει η απόσταση. Πληθαίνουν τα χρόνια μακριά σου. Κάποια στιγμή ο δείκτης θα αρχίσει να κινείται αντίστροφα, αόρατος από τη μεγάλη ταχύτητα... zero point.

zero point

Όταν χύνω δεν σκέφτομαι εσένα. Όταν χύνω δεν σκέφτομαι καν εμένα. Είναι σαν να ανάβουν προβολείς στο κενό... όλα παραμένουν μαύρα. Όταν χύνω θυμάμαι πως διψάω και μετά κάτι γίνεται και ξεχνάω να πιω νερό.
Τί γίνεται;

Όλα μαύρα . Κοιτάω το κενό μέσα μου.

ΝΕΡΟ.

προσε(υ)χες

2009-06-15T22:49:00.016+03:00

πριν καιρό
και με αφορμή τον παρακάτω στίχο από το τραγούδι του Μιχάλη Δέλτα, Ένα
"μικραίνουν οι αποστάσεις όταν αργά το βράδυ
προσεύχομαι για σένα, γινόμαστε ένα
κι αν κάτι έχει χαλάσει δεν θα αφήσω αβοήθητο
να φύγει από μένα, γιατί είμαστε ένα"
έγραψα κάτι και το άφησα κάτω από ένα χαλάκι εξώπορτας...

Προσευχή

Τώρα χιλιάδες λέξεις μακριά είσαι από ‘μένα,
κι όσες κι αν πω καμιά δεν θα σε φέρει πίσω.
Μα δεν θα σε αφήσω,
βλέπεις δεν έχω από τίποτε άλλο να κρατηθώ.
Να που μας έφερε αυτό που πιστέψαμε γι’ αλήθεια,
μα έχω τόσα ψέματα να πω να την υπερασπίσω.
Λεω να προχωρήσω,
μα πάλι τα χνάρια σου στα πόδια μου φορώ.
Τα βράδια που έρχονται προσεύχομαι για σένα.
Μα κλείνουν γρήγορα τα μάτια μου γι’ αυτό αν αργήσω
στον ύπνο θα σε αφήσω
από μένα ξέρω θα σου κάνει λιγότερο κακό.

Η οπτική επαλήθευση

2009-05-28T18:49:00.017+03:00

Που θα σε δω και θα επιβεβαιώσω όλα τα ψέματα που οδήγησαν σε αυτή την αλήθεια. Μέσα μου όλα να υποκύπτουν σε ίσους χρόνους στα τράυματά τους και γω να διαβάζω ανάποδα, να εκπνέω από τη κορυφή του κεφαλιού και να δηλώνω άγνοια.

Roberto Kusterle

γεια γιαγια

2009-05-07T23:22:00.010+03:00

στο νησί. απ' το πεζούλι στο προαύλιο της εκκλησίας οι ταράτσες των σπιτιών μια κουτρουβάλα ως το λιμάνι. ένα πλοίο δένει κάβους το άλλο αφήνει απόνερα στα Κύματα. η θάλασσα μπλε και ασημένια, όλα τα ψάρια στον αφρό. μεσημέρι και όλα αντανακλούν χρώμα.
γυρνώ. όλη μου η ζωή ως τώρα, εκείνη η στροφή στον άξονά μου. μπαίνω στον ναό. τα εικονίσματα καταπίνουν τους ήχους απ' έξω και δεν μιλούν ούτε σαλεύουν στο φως από τα χρωματιστά τζάμια. ανάβω ένα κερί από το καντήλι του αγίου Νικολάου και περιμένω να στάξει στο χέρι. περιμένω τάχα μου ανυποψίαστος... είμαι πάλι μικρός και δεν φοβάμαι τον πόνο που ξέρω πως θα έρθει γλυκά. μια σταγόνα καυτό κερί στην ανάστροφη της παλάμης. και άλλη. και άλλη μία... λέπια στο αριστερό μου χέρι από καφέ κερί. ένας τρίτωνας μέσα στο ιερό βρίσκει ροζ σαπούνι στο σχήμα αβάπτιστου παιδιού. πως να το ονόμασαν αυτό άραγε;
η γιαγιά στο κελί ψήνει ελληνικό και ανοίγει την πόρτα ως εδώ. ως εδώ που εγώ γράφω κι εκείνη έκλεισε τα μάτια της χθες και δεν μου λέει τίποτα γιατί δεν το ξέρει τότε...
γιατί δεν το ξέρει κανείς τότε...
κελί λέγαμε εκείνο το βοηθητικό δωματιάκι έξω από την εκκλησία. εκεί μου έψηνε καφέ ελληνικό η γιαγιά, εγώ ούτε 6 χρονών...
εκεί η γιαγιά..
εγώ εδώ...

ανάσα

2009-04-23T19:19:00.010+03:00

αν κρατήσω την ανάσα μου, θα σταματήσει ο χρόνος; για λίγο στην αρχή... να, για ένα λεπτό... σιγά σιγά παραπάνω. μέχρι να σταματήσει ο χρόνος και να μη θέλω άλλη ανάσα.

φωτό της Nan Goldin

πιο κοντά

2009-01-31T15:10:00.012+02:00

Το παρακάτω άρθρο το έγραψα για το περιοδικό antivirus (περισσότερα για το περιοδικό και τα σημεία απ' όπου μπορείτε να το βρείτε δωρεάν, στο site http://www.avmag.gr/)

ο κολλητός

Τις προάλλες έπεσα σε μια μεταμεσονύκτια επανάληψη του Sex And The City… γνωστό το story: Τέσσερις κολλητές ζουν, εργάζονται, ερωτεύονται στην πόλη και κάνουν εκατομμύρια τηλεθεατές να ταυτίζονται μαζί τους…
Νομίζω πως αυτό που μας έκανε να συνδεθούμε με αυτές τις γυναίκες πέρα από τους άντρες, τα ρούχα και τη ζωή στην πόλη, ήταν η φιλία… Μια λουστραρισμένη φιλία σε κουτί Βlahnik, που αναρωτιόμασταν αν διαρκώς διέφευγε σε μας και γιατί… Κάτι αντίστοιχο ζούσαμε δέκα χρόνια βλέποντας τα Φιλαράκια και μας την έσπαγε που δεν είχαμε μια Φοίβη στη παρέα όταν βγαίναμε για καφέ.

Ο Κούντερα, σε ένα μυθιστόρημά του, βάζει τον ήρωα να αναρωτιέται για τη χρησιμότητα της φιλίας… ιδιαίτερα των μακρόχρονων παιδικών φίλων. Καταλήγει, λοιπόν, στο συμπέρασμα πως ο φίλος δεν είναι παρά ο καθρέφτης μέσα στον οποίο, καθώς περνούν τα χρόνια, βλέπουμε το πρόσωπο που ήμασταν και επιβεβαιώνει με την μαρτυρία του τα γεγονότα που ζήσαμε…
"Θυμάσαι τότε που είχα μακρυά μαλλιά;"
"Θυμάσαι εκείνο το γκόμενο;"
"Ρε τι να κάνει ο Γιάννης από τη σχολή;" κ.ο.κ.

Ο, ίσως κυνικός, τρόπος που αντιμετωπίζει τη φιλία εδώ ο συγγραφέας μπορεί να μην απέχει πολύ από την πραγματικότητα. Ναι, μια φιλία λειτουργεί – ή καλύτερα μπορεί να λειτουργήσει και ως – ιστορικό αρχείο ή αρχείο τεκμηρίωσης… ο προσωπικός μας αυτόπτης μάρτυρας σε ό,τι ζήσαμε στην πορεία της ζωής μας. Είναι όπως οι ταξιδιωτικές φωτογραφίες. Αν δεν έχεις τη φάτσα σου μπροστά από κάθε μνημείο, το ταξίδι δεν έχει εγκυρότητα!

Όμως πιστεύω πως ένας κολλητός είναι κάτι παραπάνω απ' αυτό.

Σε μια εποχή (πόσα χρόνια κρατάει; πόσα ακόμα θα κρατήσει;) που παραγγέλνουμε τους ερωτικούς μας συντρόφους μέσω ίντερνετ και τους αλλάζουμε σαν τα μπλουζάκια επιμένοντας επιμελώς πως ο επόμενος θα είναι 'the right one', ο κολλητός μένει η σταθερή αξία στη ζωή μας που μας επιστρέφει στη πραγματικότητα.

Γιατί οι κολλητοί είναι τελικά ο καθρέφτης μας. Όχι, όμως, με την έννοια που απέδωσε ο Κούντερα. Καταφεύγουμε σε αυτούς για να αναγνωρίσουμε πάλι το αληθινό μας πρόσωπο που έχουμε χάσει μέσα στη διάρκεια της μέρας τρέχοντας για την καριέρα, την επιβίωση, τις σχέσεις το σεξ… έχουμε τσαλαπατηθεί και ο κολλητός είναι εκεί να μας ισιώσει… ναι, ακριβώς αυτό!

Να μας επιστρέψει στην αρχική μας μορφή και ουσία ώστε να μπορέσουμε να τσαλαπατηθούμε εκ νέου και να τρέξουμε πάλι μετά στην αγκαλιά του για να μας βρούμε εκεί ακέραιους, σημαντικούς, αγαπημένους.

Νίκος Μ.

στο ίδιο τεύχος το αφιέρωμά μου στην Τori Amos

εκεί

2009-01-17T20:42:00.012+02:00

ήσυχος ο ιανουάριος, δε θέλει να πει λέξη
αναμασά τα λόγια του δεκέμβρη
ψάχνει το κουκούτσι μέσα στη μπουκιά
προσεκτικά να μη σπάσει το δόντι
και να το φυτέψει
έστω και μέσα στο σώμα του
ακόμα καλύτερα μέσα στο σώμα του
να πεταχτεί ένα δέντρο και να ριζώσει
εκεί που κάποτε ήταν άνθρωπος

Robert Flynt

2008-11-23T19:03:00.011+02:00

(an interview)

I was introduced to American photographer Robert Flynt’s art through some webpage. It was instant love and that wasn’t hard to be. Flynt suspends between dream and reality, past and present, desire and pain, myth and trauma…
I contacted him over a year after to express him my admiration and we started an online talk on his work and art in general… Being remarkably kind he offered when I asked him to give me this interview … hope you find it as interesting and enjoyable as I did.

Nikos M.

Robert in your photos it seems like the boundaries of time, space and reason are shattered to create a new reality - is your art a way to create a new world or one to interpret the one you see around you?

I think my essential motivation for me is to make images that I don't see anywhere else. In that sense, it is perhaps a very "selfish" point of departure - especially now that the world is so exponentially glutted with images. I'm not sure these are images of a "new" world, so much as some kind of alternate one. Since photographs are at some point made from some kind of fragment of the (supposedly) "real" world, there is a commentary on how we perceive aspects of that world. But unlike the bulk of photography, I am not so interested in re-presenting some kind of frozen fragment of what could seen at one time in one place.

Is it very different the world you perceive around you with your eyes than that you develop with your camera's lens?

Yes. That is the magic to me of the camera: it actually "sees" differently than the eye does - or I should say record the effects of light and movement. I like to use those differences (blurring, multiple or extended exposure, fragmentation, distortion, etc.) that our eyes don't register in the same way, if at all.

When the idea of a photo or a series of photos comes? Is it something spontaneous or a result of time?

The idea(s) for a photo or a series comes in different ways at different times in my process, but generally one thing does lead to another, and one general series has more or less organically arisen during the work on previous projects. It all feels like an overarching process that is hard to quantify in words. However some ideas have come like a (relative) bolt out of the blue: my work underwater came rather suddenly during working with documentation images of dancers, and being frustrated by gravity and the specificity of a given choreography/studio/set. And since then (that was about 1986) new series have evolved from old, and often from ideas hatched when working with specific models or dance/performance project commissions. It’s often a dialog with the subject, which can be engendered by similar general interests, projects, or just the free floating examination of a connection/attraction - from a conceptual and/or physical level. The whole dynamic of the artist and subject is fascinating to me: I am continually amazed by how that power dynamic shifts and moderates and informs: it can be a dance, a dialogue, a seduction, a combat, or a combination of any or all.

The male figure -very often in nude- is dominant in most of your photos in a sensual and often erotic way. Is a full frontal enough for a work of art to coin the tag 'homoerotic'? And would you characterize you photos as such?

In this society, it does seem that any image of a nude male now instantly falls into the category of the homoerotic. This is somewhat of a pity, as it can seriously limit the audience and the reading of an image. Of course now there is a much larger market for erotica (from high art to porn, and the lines between are increasingly vague) now that focuses on the male, and to some degree I have benefited from that. But I have always been uncomfortable with that label, while at the same time occasionally deployed it as a sarcastic shorthand, when I am asked what I do. The depiction of the male nude has been a rather loaded issue ever since photography began, and there have been many books about this that are far more eloquent on the subject than I. One is "Running Scared" by Peter Lehman, that I had the honor of being the cover image for.

Was it difficult to find your place in art as an individual and later as a professional artist?

I think it is always difficult for anyone to do either/both of those things. In this country one is held in rather high suspicion if you say you intend to be an artist. I was much luckier than most in this regard, having had a very supportive family and environment when I was young.

You have shown your work in many places both in the USA and outside. Do you find some common reactions from the viewers regardless to their nationality?

This picks up a bit from the previous question. I've always found European audiences to be generally more "integrated" in their responses - in the sense that cultural activity is not as segregated into a separate sphere; its more of cohesive part of a world view. In the US things are more compartmentalized, so responses tend to be more confined to the particular "art world". And to be rather reductive, Europeans don't seem to have anything like the puritanical reactions to imagery of the body in general and sensuality in particular.

(a few more personal questions)

If you were not a photographer what would you be?

If this question is what would I be if I COULD be anything else, I would guess some kind of musician, probably a concert vocalist (certainly not pop) - but I have the proverbial "tin ear" and terrible pitch, and little inherent musicality, so it never had any vague notion of possibility. My original intention was to be a painter - photography was more or less an accident. I never formally studied photography in art school, essentially having been taught basic black and white technique by my father and brother (very skilled amateurs), figuring out the rest on my own.

What is your dream?

Too loaded of a question. And there is certainly not just one.

How important is love in your life?

Probably as central (and as confusing and malleable) as it is to most. Certainly a great deal of the motivation (and meaning?) of my work has to do with desire and yearning, which is not the same as love, but are some kind of component or fellow-traveller. Are there people who would describe love as being "unimportant" in their lives? I guess so, but would hope not to frequently encounter them, or become one. But of course it could conceivably happen.

Tell me three things (words, images, anything) that are in your mind constantly these days.

Food. Sex. Sleep. How banal is that? Probably any three more idiosyncratic things I might come up with would actually be some kind of variation on those. Of course right now there are also more specific and pragmatic things: Obama. Europe. Markets crashing.

What would you say to someone before entering a gallery or your site to see your work?

Welcome! Not much other than that - I would hate to in any way interfere with their own impressions. I would rather talk to them afterwards, and only if they wanted to.

What are your plans now?

In the greater sense? I have no Big Plan. Or Big Plans. My partner often harangues me for not having a "5 year plan" - in the career sense. I am not good at planning ahead and often have a plan more or less created for me by opportunities that arise (or not) that I accept (or not). Currently I have more of a plan than "normal", since I have become involved with several collaborative performing arts projects and a residency in Italy next year. This means I have a more or less defined schedule for the next several months, which is somewhat unusual. I am too often distracted, if not ruled, by real estate and where I will be physically located, which is no doubt often detrimental to my focus on the work at hand. Given that I already divide my time between NYC, upstate New York, and Phoenix, AZ, I have more than the usual distraction and rationale for procrastination. But as I am working on a new collaborative dance/theatre/visual arts production with Pavel Zustiak for a premier in NYC in March, my immediate future is centre there. I will then travel to Paris for the production of "Body-Scan" a similarly collaborative piece with Canadian choreographers Su-Fe Lee and Benoit Lachambre, which will be at the Pompidou Centre in late March. I will remain in Europe until at least last May, as I have a residency at the Bogliasco Foundation near Genoa. This will be to focus on creating a book/exhibition project based on my current work incorporating photographic images found in cemeteries. Beyond that my plans are somewhat vaguer, although there will be continued work on that project back in the US, plus several potential further collaborative projects yet to be confirmed, as well as work towards further "conventional" exhibition opportunities in NYC and beyond (mostly aimed towards Europe, as that seems to be my preferred location, despite too much real estate in the US).

Το έργο του Αμερικανού φωτογράφου Robert Flynt γνώρισα μέσα από το διαδίκτυο και το ερωτεύτηκα αμέσως. Δεν ήταν δύσκολο. Ο Flynt αιωρείται ανάμεσα στο όνειρο και την αλήθεια, το παρελθόν και το παρόν, την επιθυμία και τον πόνο, τον μύθο και το τραύμα…
Επικοινώνησα μαζί του πάνω από ένα χρόνο μετά, θέλοντας απλά να εκφράσω τον θαυμασμό μου και κάπως έτσι ξεκινήσαμε μια διαδικτυακή κουβέντα πάνω στο έργο του και την τέχνη γενικότερα… Εκμεταλλευόμενος θα έλεγα την πραγματικά αξιοθαύμαστη ευγένεια του, του ζήτησα να κάνουμε μια μικρή συνέντευξη για το blog μου… ελπίζω να την βρείτε τόσο ενδιαφέρουσα όσο κι εγώ.

Νίκος Μ.

Robert στις φωτογραφίες σου τα όρια του χρόνου, του χώρου και της λογικής κατακερματίζονται για να δημιουργήσουν μια νέα πραγματικότητα – είναι η τέχνη σου ένας τρόπος να δημιουργήσεις έναν νέο κόσμο ή να αποδώσεις αυτόν που βλέπεις γύρω σου;

Πιστεύω πως το βασικό μου κίνητρο είναι να δημιουργήσω εικόνες που δεν βλέπω πουθενά αλλού. Υπό αυτή την έννοια, είναι μάλλον ένα αρκετά ‘εγωιστικό’ σημείο παρέκκλισης - ειδικά στις μέρες μας που ο κόσμος είναι ραγδαία κορεσμένος από εικόνες.
Δεν είμαι σίγουρος αν είναι εικόνες ενός ‘καινούργιου κόσμου’, μάλλον ενός εναλλακτικού. Μιας και οι φωτογραφίες αποτελούνται ως ένα βαθμό από κάποιου είδους θραύσματα του (υποτιθέμενα) ‘πραγματικού’ κόσμου, κάνω ένα σχόλιο ως προς το πώς αντιλαμβανόμαστε τις διάφορες πλευρές του. Όμως σε αντίθεση με τον όγκο της φωτογραφίας, δεν με ενδιαφέρει να ανα-παρουσιάσω κάποιο παγωμένο απόσπασμα από κάτι που μπορεί να ειδωθεί σε ορισμένο τόπο και χρόνο.

Είναι πολύ διαφορετικός ο κόσμος που αντιλαμβάνεσαι γύρω σου απ’ αυτόν που εμφανίζεις με τον φακό της φωτογραφικής μηχανής σου;

Ναι. Αυτή είναι για μένα η μαγεία της φωτογραφικής μηχανής: πραγματικά ‘βλέπει’ – ή θα έπρεπε να πω καταγράφει την επίδραση του φωτός και της κίνησης, διαφορετικά από το μάτι . Μου αρέσει να χρησιμοποιώ αυτές τις διαφορές (θόλωμα, πολλαπλή ή παρατεταμένη έκθεση, κατακερμάτιση, διαστρέβλωση κλπ) που τα μάτια μας δεν καταγράφουν με τον ίδιο τρόπο αν όχι καθόλου.

Πότε έρχεται η ιδέα μια φωτογραφίας ή σειράς φωτογραφιών; Είναι κάτι αυθόρμητο ή αποτέλεσμα χρόνου;

Η ιδέα έρχεται με διαφορετικούς τρόπους σε διαφορετικούς χρόνους μέσα στη προετοιμασία, αλλά γενικά το ένα πράγμα οδηγεί στο άλλο. Κάποιες σειρές έχουν λίγο ή πολύ οργανικά αναδυθεί στη διάρκεια της δουλειάς κάποιας προηγούμενης. Μοιάζει γενικά με μια κλιμακωτή διαδικασία που είναι δύσκολο να περιγραφεί με λέξεις. Πάντως κάποιες ιδέες έχουν προκύψει σχεδόν από το πουθενά: η ιδέα των φωτογραφιών στο νερό για παράδειγμα, ήρθε ξαφνικά καθώς δούλευα με φωτογραφίες χορευτών και αισθανόμουν απογοητευμένος από τη βαρύτητα και το πειρορισμό ενός δοσμένου οριοθετημένου χώρου ή στούντιο.
Έκτοτε (αυτό ήταν γύρω στα 1986) νέες σειρές έχουν εξελιχθεί από προγενέστερες και συχνά από ιδέες που εκκολάφτηκαν ενώ δούλευα με συγκεκριμένα μοντέλα ή χορευτικά/performance αναθέσεις. Πρόκειται συχνά για ένα διάλογο με το αντικείμενο, το οποίο μπορεί να παραχθεί μέσα από κοινά γενικά ενδιαφέροντα, projects, η απλά την ελεύθερη και αβίαστη μελέτη μιας σύνδεσης/έλξης – από ένα εννοιολογικό ή και φυσικό επίπεδο. Η όλη δυναμική του καλλιτέχνη με το θέμα του με γοητεύει: συνεχώς εντυπωσιάζομαι με το πώς αυτή η δυναμική μετατίθεται και συγκρατεί και πληροφορεί: μπορεί να είναι ένας χορός, ένας διάλογος, μια αποπλάνηση, μια διαμάχη ή ο συνδυασμός όλων αυτών.

Η ανδρική μορφή – συχνά γυμνή – είναι κυρίαρχη στις περισσότερες φωτογραφίες σου με έναν αισθαντικό και συχνά ερωτικό τρόπο. Είναι ένα ανδρικό γυμνό αρκετό για να χαρακτηρίσει ένα έργο τέχνης ομοφυλοφιλικό; Θα χαρακτήριζες έτσι τις φωτογραφίες σου;

Στην κοινωνία μας, φαίνεται πως οποιαδήποτε εικόνα ενός γυμνού άντρα πέφτει αμέσως στην κατηγορία του ομοερωτικού. Αυτό είναι κρίμα, γιατί μπορεί να περιορίσει σοβαρά το κοινό αλλά και την ανάγνωση του έργου. Βέβαια τώρα υπάρχει μια πολύ μεγαλύτερη αγορά για την ερωτική τέχνη (από υψηλή τέχνη ως τη πορνογραφία, και τα όρια ανάμεσα τους συνεχώς θολώνουν) που εστιάζει στην ανδρική φιγούρα, και ως ένα βαθμό έχω επωφεληθεί από αυτό. Υπήρξα όμως ανέκαθεν αμήχανος με τον όρο, ενώ την ίδια στιγμή τον παρέθετα συχνά σαν σαρκαστικό στενογράφημα, όταν με ρωτούν τι κάνω.
Η αποτύπωση του ανδρικού γυμνού υπήρξε από την αρχή της φωτογραφίας ένα βαρύ θέμα και υπάρχουν αναρίθμητα βιβλία πάνω σε αυτό, πολύ πιο εύγλωττα απ’ ότι εγώ. Ένα από αυτά είναι το "Running Scared" του Peter Lehman, που είχα την τιμή φωτογραφία μου να είναι το εξώφυλλό του.

Ήταν δύσκολο να βρεις τη θέση σου στον κόσμο της τέχνης ως άτομο και αργότερα σαν επαγγελματίας καλλιτέχνης;

Νομίζω είναι πάντα δύσκολο για τον καθένα να κάνει κάποιο ή και τα δύο απ’ αυτά. Σε αυτή τη χώρα κανείς αντιμετωπίζεται αρκετά καχύποπτα αν δηλώσει πως θέλει να γίνει καλλιτέχνης. Ήμουν πιο τυχερός από άλλους σε αυτό το θέμα καθώς είχα μια οικογένεια και ένα περιβάλλον πολύ υποστηρικτικό όταν ήμουν νέος.

Έχεις δείξει δουλεία σου και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού. Παρατηρείς κάποιες κοινές αντιδράσεις από το κοινό ανεξάρτητα από τη καταγωγή τους;

Αυτό έρχεται κάπως να συνεχίσει από τη προηγούμενη ερώτηση. Πάντα έβρισκα το κοινό της Ευρώπης να είναι πιο ‘ολοκληρωμένο΄ στην ανταπόκρισή του – με την έννοια πως η πολιτιστική δραστηριότητα δεν διαχωρίζεται τόσο σε διαφορετικές σφαίρες; είναι περισσότερο συνεκτικό μέρος μιας αντίληψης του κόσμου. Στις ΗΠΑ τα πράγματα είναι πιο διαμερισματοποιημένα, έτσι οι αντιδράσεις συνηθίζουν να οριοθετούνται στον συγκεκριμένο ‘καλλιτεχνικό κόσμο’. Και για να είμαι κάπως εξισωτικός, οι Ευρωπαίοι δεν φαίνεται να έχουν καμία πουριτανική αντίδραση γενικά στην εικόνα ενός κορμιόυ και στον ερωτισμό ειδικότερα.

(μερικές πιο προσωπικές ερωτήσεις)

Τι θα ήσουν αν όχι φωτογράφος;

Αν η ερώτηση ήταν τι θα ήμουν αν θα μπορούσα να ήμουν κάτι άλλο, θα έλεγα μάλλον μουσικός. Ίσως κλασσικός ερμηνευτής, αν και δεν έχω μουσικό αυτί, επίσης απαίσιες υψηλές και καμιά έμφυτη μουσικότητα οπότε δεν υπήρχε περίπτωση για κάτι τέτοιο.
Αρχικά σκοπός μου ήταν να γίνω ζωγράφος – η φωτογραφία ήρθε τυχαία. Ποτέ δεν σπούδασα φωτογραφία σε κάποια σχολή, έμαθα τα βασικά της ασπρόμαυρης τεχνικής από τον πατέρα και τον αδελφό μου (οι ίδιοι πολύ επιδέξιοι ερασιτέχνες φωτογράφοι) και ανακάλυψα τα υπόλοιπα μόνος μου.

Ποιο είναι το όνειρό σου;

Πολύ 'φορτωμένη' ερώτηση. Σίγουρα δεν είναι μόνο ένα.

Πόσο σημαντικός είναι ο έρωτας στη ζωή σου;

Μάλλον όσο κεντρικός (μπερδεμένος και ελατός) όσο στον καθένα. Σίγουρα ένα μεγάλο μέρος του κινήτρου (και του νοήματος;) της δουλειάς μου έχει να κάνει με την επιθυμία και την λαχτάρα, που δεν είναι ακριβώς συνώνυμα με τον έρωτα, αλλά ένα είδος συστατικών του.
Υπάρχουν άνθρωποι που θα περιέγραφαν τον έρωτα σαν κάτι ‘αδιάφορο’ στη ζωή τους; Νομίζω ναι, αλλά ελπίζω να μην συναντώ τέτοιους συχνά ή να γίνω ένας απ’ αυτούς. Αν και νοητά θα μπορούσε να συμβεί και αυτό.

Πες μου τρία πράγματα (λέξεις, εικόνες, οτιδήποτε) που είναι συνεχώς στο μυαλό σου αυτές τις μέρες.

Φαγητό. Σεξ. Ύπνος. Πόσο banal είναι αυτό; Ίσως τρία πιο ιδιοσυγκρασιακά πράγματα που θα μπορούσα να σκεφτώ θα ήταν παραλλαγές αυτών. Βέβαια αυτή τη στιγμή υπάρχουν πιο συγκεκριμένα και πρακτικά θέματα: Ομπάμα. Ευρώπη. Πτώση αγορών.

Τι θα έλεγες σε κάποιον λίγο πριν μπει σε κάποια γκαλερί ή στο site σου για να δει τη δουλειά σου;

Καλώς ήρθες! Τίποτα παραπάνω – δεν θα θελα να παρέμβω με κανένα τρόπο στις εντυπώσεις κανενός. Θα προτιμούσα να τους μιλήσω μετά, μόνο αν το επιθυμούσαν.

Ποια είναι τα τρέχοντα σχέδια σου;

Σε μία ευρύτερη έννοια; Δεν έχω κάποιο μεγάλο σχέδιο. Ή μεγάλα σχέδια. Συχνά με επιπλήττουν που δεν έχω "5ετές πλάνο" - σε ότι αφορά την δουλεία μου τουλάχιστον. Δεν είμαι καλός σε αυτό, συνήθως ακολουθώ το πρόγραμμα που προκύπτει από ευκαιρίες που παρουσιάζονται (ή όχι) και αποδέχομαι (ή όχι). Αυτό τον καιρό είμαι περισσότερο οργανωμένος απ’ ότι συνήθως μιας και συμμετέχω σε διάφορα συλλογικά performance art project. Αυτό σημαίνει πως θα έχω ένα πολύ καθορισμένο πρόγραμμα για τους επόμενους μήνες, κάτι ασυνήθιστο σε μένα…
Επίσης δουλεύω πάνω σε μια νέα συλλογική χοροθεατρική/visual art παραγωγή με τον Pavel Zustiak που θα κάνει πρεμιέρα τον Μάρτιο στην Νέα Υόρκη - το άμεσο μέλλον μου είναι εστιασμένο σε αυτήν. Μέτα θα ταξιδέψω στο Παρίσι για την παραγωγή του "Body-Scan" , που είναι κάτι αντίστοιχο, σε συνεργασία με τους χορογράφους Su-Fe Lee και Benoit Lachambre και θα παρουσιαστεί στο κέντρο Pompidou τέλη Μαρτίου. Πέρα απ' αυτά, επόμενα σχέδια είναι αυτή τη στιγμή αόριστα.

για περισσότερα επισκεφθείτε το site του φωτογράφου
robertflynt.com

ALL IMAGES © ROBERT FLYNT, taken from the artists site with his kind permission

η αβάσταχη ελαφρότητά του, γίνε...

2008-11-09T20:49:00.006+02:00

Τα τελευταία βράδυα νιώθω πως χάνω το βάρος μου.
Φοβάμαι πως στην επόμενη περιστροφή της γης
εγώ θα γλιστρήσω στο κενό και θα πέσω
σε ένα σύμπαν όλο θάλασσα.

Το πρωί ξυπνώ βρεγμένος και ζυγίζω διπλά.

Ο ήλιος πυρώνει κάπου στον ουρανό
μα δεν τον βλέπω πια, εδώ στην πόλη δεν τον βλέπω.
Στο νησί, παιδιά, ξέραμε που είναι...
"Είναι εκεί", δείχναμε με το ένα χέρι και με το άλλο κλείναμε τα μάτια
να μην τον δούμε - γιατί όταν κοιτάξεις τον ήλιο στα μάτια στραβώνεσαι.
Εγώ δεν τον κοίταξα
αλλά και πάλι στραβώθηκα.

Μου λείπεις πάλι, δεν αντιλέγω.

Έτσι που με έθαβες τα βράδυα στο κρεβάτι σου
και με ανέσταινες το άλλο πρωί
καθ' εικόνα κι ομοίωσή σου...
έτσι που βάραινες μέσα μου σαν τη ζωή...

Το βάρος.

Ξέρω, μίλησαν άλλοι γι’ αυτό.

Είχα όλο το βάρος του σώματός σου πάνω μου και τώρα πρέπει να προχωρήσω χωρίς αυτό.
Είμαι άδειος. Είμαι μισός.
Θα με πάρει ο αέρας και θα με πετάξει στα σύρματα της ΔΕΗ,
σαν χαρταετό της καθαράς Δευτέρας.

Έχω όλο το βάρος του σώματός σου πάνω μου και σε κρατάω σφιχτά και κλείνω τα μάτια.
Αυτό είναι το ‘τα πάντα’.
Αυτό.

Το φώναξα. Δεν άκουσες. Είπες να σε αφήσω λάσκα. Δηλαδή να φύγεις.

Και
εγώ
θα
πηγαίνω
στα
επόμενα
κρεβάτια
με
μια
ζυγαριά.

Ψάχνοντας το βάρος σου.

three 4 e-poema

2008-11-05T00:00:00.007+02:00

μετά από την ευγενική πρόσκληση του Δημήτρη Αθηνάκη, τον οποίο και ειλικρινά ευχαριστώ, από σήμερα στo e-poema - ηλεκτρονικό περιοδικό για την ποίηση, φιλοξενούνται τρία 'ποιήματα' μου.

click εδώ

το coyote

2008-09-08T22:30:00.005+03:00

θυμάμαι είχες πραγματικά εκπλαγεί
όταν σου είπα πως προτιμούσα
τον road runner από το coyote...

"μα πώς γίνεται;" είπες...
"το καημένο το coyote!"

όλους τους αγαπούσες,
ακόμα και το καημένο το coyote.
μόνο εμένα δεν αγάπησες.

αποκαθήλωση

2008-09-01T00:24:00.008+03:00

STAND

Πέφτει.

Κι όμως θαρρείς πως σηκώνεται. Πως αναδύεται από φωτεινά νερά και πετά στον αέρα κάθετα σαν μια ασημένια χορδή.

Αποκόλληση.

Τα ιδρωμένα ίχνη στο πάτωμα εξατμίζονται αθόρυβα ακολουθώντας τον, μα εκείνος είναι πάντα ένα βήμα μπροστά. Το φως στο μπάνιο ανάβει και καταλαμβάνει έναν χώρο πολύ μεγαλύτερο απ' ότι του ανήκει. Κρατιέται κάπου στις λευκές καμπύλες του νιπτήρα μα ξεγλιστρούν για να γίνουν κάτι διάφανο και πλαστικό. Τα κόκαλά του κάνουν έναν παράξενο θόρυβο στα πλακάκια. Γόνατα, θώρακας, σαγόνι. Κάτι κόκκινο απλώνεται από την άκρη του ματιού του και πετά στο φως δύο τόνους ανοιχτότερο.

Θα τον βρει ξημερώματα μέσα στην μπανιέρα, πλυμμένο στο ίδιο του το αίμα.

SOME SEEK (το όνειρο που εσύ είσαι νεκρός και εμείς είμαστε ζευγάρι)

Μετά την κηδεία επέστρεψα στο διαμέρισμα. Μπήκα μέσα και έκανα να σε φωνάξω. Έτρεξα στο μπάνιο. Στην κρεβατοκάμαρα. Τίποτα. Τίποτα. Πώς άλλωστε; Πριν λίγο σε είχε σκεπάσει το χώμα. Για πάντα. Απίστευτο, για πάντα... Το άρωμά σου για μια στιγμή με ξεγέλασε. Εσύ! Μακριά. Για πάντα! Πώς γίνεται; Όταν τίποτα για σένα δεν είναι μόνιμο. Πώς γίνεται να δέχεσαι έτσι τον θάνατο. Πίνω δυο κουταλιές καφέ σ' ένα ποτήρι νερό και πίνω. Και κλαίω. Για πάντα...

Οι μέδουσες επιστρέφουν αργά στην μπανιέρα. Τις ακούω να θρηνούν. Σιωπηλά. Εσωτερικά. Η διάφανη μάζα τους στάζει αίμα. Η μπανιέρα ξεχειλίζει κόκκινο αίμα. Κι εσύ είσαι μέσα μα δεν φαίνεσαι. Πιάνω τις νεκρές μέδουσες και τις ρίχνω σε έναν τσίγκινο κουβά. Αν ήσουν εδώ θα γελούσες. Ναι, θα γελούσες αν με έβλεπες με τα χοντρά πλαστικά γάντια και την λερωμένη με αίμα ποδιά. Τι με έχει πιάσει και παραληρώ; Στριφογυρνάς στην μπανιέρα μα τελικά κοιμάσαι. Σε σκεπάζω με την ποδιά.

3.45. Έχουν περάσει είκοσι οχτώ ώρες και έχω γεμίσει άπειρες φορές το ποτήρι με σκέτο καφέ. Που και που τρέμω έντονα σαν να κάθομαι πάνω σε πλυντήριο. Τα μάτια μου βλέπουν ότι σκέφτομαι και αν κάποιος με ρωτούσε δεν θα μπορούσα να του απαντήσω τι ζω πραγματικά και τι φανταστικά. Σε ακούω να μουρμουράς δίπλα μου αλλά νομίζω πως ξέρεις πως με τόσο καφέ δεν θα καταφέρεις να με κοιμήσεις. Πάψε λοιπόν. Ήρθαν λίγοι στην κηδεία σου. Όλοι έδειχναν πόσο υποφέρουν και μου επαναλάμβαναν πως δεν πίστευαν πως είναι αλήθεια. Πρέπει να μας δουν τώρα που είμαστε αγκαλιά σε εκείνη την ξαφνική μπόρα... πότε ήταν... παλιά… να δούμε αν το πιστεύουν.
Ο χρόνος φεύγει μακριά μου γρηγορότερα τώρα. Ναι. Τώρα είμαι σίγουρος πως κάνουμε λάθος να τον μετράμε. Ο χρόνος δεν έχει σταθερό ρουν. Και τώρα τρέχει ορμητικός μακριά μου ή καταπάνω μου. Δεν ξέρω ακριβώς. Ίσως να τρέχουμε μέσα σ' αυτόν και έξω απ' αυτόν με τα τζάκετ σηκωμένα να μας προστατεύουν απ' τη βροχή. Και το γέλιο σου καθαρό και δυνατό. Γέλα. Γέλα ψυχή μου.

Τρέμω όλο και πιο πολύ και πονά το στομάχι μου. Το παράκανα με τον καφέ. Εντάξει ίσως όχι μόνο καφέ. Θα βάλω τα παπούτσια σου και θα βγω έξω. Κουράστηκα να κλαίω κλεισμένος εδώ μέσα. Μπαίνω στο ανσασέρ. Σε ακούω να κλειδώνεις την πόρτα. Πάλι με αφήνεις μόνο. Οι πόρτες γλιστρούν και βγαίνω. Ο θυρωρός πετάγεται από τις σκιές και κάνει κάτι απίστευτα ακροβατικά. Πρέπει να του πω πως είναι πραγματικά κρίμα που με τέτοιο ταλέντο κάθεται και φυλάει αυτήν την μίζερη πολυκατοικία. Όταν γυρίσω θα του το πω. Είναι εκπληκτικός έτσι όπως χοροπηδά γύρω μου. Φεύγω τώρα. Φεύγω...

OBSESSION: soleil levant

Είχα κάνει τόσα όνειρα για μας. Ένα απ' αυτά νομίζω πως βλέπω τώρα. Μόνο που εσύ έχεις δεμένα τα μάτια σου μ' ένα μαύρο μαντήλι όμως φαίνεται πως βλέπεις τα πάντα καθαρά. Κινείσαι στο όνειρο χωρίς καμιά δυσκολία.

Περπατάς ένα βήμα μπροστά και έχω καρφώσει τα μάτια μου στην πλάτη σου, σαν σε φωτεινό σημείο που με οδηγεί μέσα από μαγεμένο δάσος. Ένα μαγεμένο δάσος είχε φτιάξει η πλάτη σου τον κόσμο για μένα. Εμένα που λίγο πριν εξομολογούμουν στον ψυχολόγο πόσο με φόβιζε αυτός ο κόσμος, πόσο βαθιά στην δερμάτινη καρέκλα του με έριχνε και εγώ στο μυαλό μου τον έριχνα σ' ένα λουτρό αίματος απ' όπου έβγαινα τρομαγμένος και άθικτος. Η πλάτη σου με συμφιλίωσε με όλο τον κόσμο και μόνον με αυτήν μπορούσα να περνάω αναίμακτα μέσα του.

Η πόλη έχει σταματήσει να κινείται σήμερα. Πίσω απ' τα τζάμια όλα μοιάζουν με εικόνα στημένη μπροστά από την άγνοιά μας. Είναι ένα ακίνητο, φωτεινό πρωινό. Δεν θυμάμαι τίποτα από χθες. Βρήκα στο μαξιλάρι σου ένα χαρτί που έγραφε 'καλημέρα' και ένα νούμερο, γραμμένα με στυλό. Φαντάζομαι δεν είναι αριθμός λογαριασμού... Προσπαθώ να δω αν χωράς στο αποτύπωμα που έμεινε στο σεντόνι, δίπλα μου. Δεν είναι ξεκάθαρο. Με χωράει. Έχει λίγο κρύο. Είμαι γυμνός…

'καλημέρα'
210*******

«Όχι λογαριασμός τραπέζης.»

Φοβάμαι να βγω έξω. Φοβάμαι να ανοίξω την πόρτα. Φοβάμαι ακόμη και να δω μέσα απ’ το μικρό γυάλινό της μάτι. Απ’ τα παράθυρα βλέπω μια εικόνα ψεύτικη όλο υποσχέσεις και όνειρα. Μια ακίνητη carte-postale. Πίσω φαντάζομαι να γράφει κάτι κοινότυπο, κάτι σαν «…περνάω υπέροχα, έπρεπε να έρθεις,…την επόμενη φορά δεν μου γλιτώνεις…».

Την επόμενη φορά δεν γλιτώνω...

Όμως πίσω απ’ την πόρτα είναι η πραγματικότητα. Είναι οι άλλοι ένοικοι, οι ζωές τους, ο δρόμος, η πόλη, ο κόσμος, η απουσία σου. Η απουσία σου... Εδώ μέσα όλα είναι υπό έλεγχο. Ακίνδυνα όπως μια carte-postale. Ξαπλώνω πάλι στο κρεβάτι. Μπορεί και να κοιμήθηκες εσύ δίπλα μου. Μπορεί να ήμουν κι εγώ.

'καλημέρα'

Θέλω να κοιμηθώ.

Περιπολικά διασχίζουν την πόλη. Στους δρόμους μονόχρωμες φιγούρες σε κόκκινο και μπλε.
Είναι η ώρα που με ξέχασες…

τέλος

αυτό είναι ολόκληρο το κείμενο, μέρος του οποίου
"συμμετέχει" στο blog-project της Λουκίας Ρικάκη
http://youmymirror.blogspot.com/
όλες οι φωτό είναι του André Kertész
ο τίτλος some seek είναι αναφορά στο τραγούδι των
Cocteau Twins - Seekers who are lovers

καλό μήνα σε όλους, καλό φθινόπωρο

ιούνιος 29, (tribute)

2008-06-26T12:48:00.008+03:00

Είναι οριστικό πως δεν σε ξαναβλέπω
Απτό είναι το ψέμα που κρατώ για μας
Οι τελευταίες προμήθειες χάθηκαν
Και λεω να πατήσω στην στεριά...

ΠΙΛΟΤΟΣ
“dessine-moi un mouton…”

Αν κοιτάξω πίσω μου θα δω το μονοκινητήριο αεροπλάνο. Έχω προχωρήσει... Πάρα πολύ. Πέρα από το μέτρημα. Όμως αυτή η επίπεδη γη δεν αφήνει να χαθεί τίποτα πίσω σου. Πίστευα πως η έρημος είναι ένας μαλακός, καμπύλος κόσμος που αλλάζει στο διάβα σου. Αναπνέει, ξεφυσά, γλιστράει και διογκώνεται.
Περπατάω σε μια κόλλα χαρτί.

“Ζωγράφισε μου ένα πρόβατο…”

Ποιός είναι; Τι είναι αυτό; Κάποιο όνειρο. Δεν θυμάμαι να κοιμήθηκα. Θυμάμαι ώρες πάνω από την μηχανή. Νομίζω… βλέπω τρεις φιγούρες. Μπροστά, κάπως μακριά. Δεν καταλαβαίνω αν είναι ακίνητες ή περπατούν. Είναι μακριά… νομίζω πως τώρα ονειρεύομαι…

ΠΡΙΓΚΗΠΑΣ
“...will burn me up on reentry”

2:51

Πόσα βράδυα τώρα... ξυπνάω και φτύνω καπνό. Τα πνευμόνια μου καίγονται μαζί με τον ορίζοντα έξω από τα παράθυρα. 'Δεν θα σταματήσει αυτός ο πόλεμος...' είχες πει και έφυγες χωρίς να τελειώσεις τη φράση σου.
Τότε ήταν μόνο μια κόκκινη γραμμή που τρεμόπαιζε στο σκοτάδι. Τώρα είναι ένα τείχος που όλο και πλησιάζει...

Οι δορυφόροι πιάνουν μια σκιά στα βάθη του Ποσειδώνα και πρέπει να φύγω το συντομότερο δυνατόν. Ο συνταγματάρχης επιβεβαιώνει. Εγώ όμως φοβάμαι πως δεν θα σε βρω όταν γυρίσω πίσω.

3:27

Ξυπνώ πάλι. Βήχω και φτύνω καπνό. Πρόλαβα να δω κι ένα όνειρο. Μια ηλιόλουστη μέρα και περπατούσα ανάμεσα σε ανθισμένες τριανταφυλλιές... Πότε θα σε ξαναδώ;

Ο Antoine de Saint Exupéry γεννήθηκε στις 29 Ιουνίου του 1900 στην Λυόν της Γαλλίας. Ήταν συγγραφέας και πιλότος.

"Ζωγράφισέ μου ένα πρόβατο" (dessine-moi un mouton), είναι το πρώτο πράγμα που λέει ο μικρός πρίγκηπας στο ομώνυμο βιβλίο του συγγραφέα. Είναι επίσης και τίτλος τραγουδιού της Mylene Farmer.
Από το τραγούδι των Ladytron, I'm with the pilots είναι ο στίχος "will burn me up on reentry".

Το πρώτο κείμενο (πιλότος) γράφτηκε ως μέρος του 'Πνιγαλίονα' και είναι σαφής αναφορά στο μικρό πρίγκηπα. Το δεύτερο (πρίγκηπας) γράφτηκε πριν λίγες μέρες σαν σύνδεσμος του πρώτου - κάτι σαν ο μικρός πρίγκηπας συναντά τον Captain Harlock!

photo credits nasa

αποστροφή (αθώο παιδί )

2008-06-15T22:35:00.004+03:00

περπατώ σε ένα μονότονο γκρίζο
πανομοιότυπων διδύμων ημερών
που πολλαπλασιάζονται
με άφοβα κρύσταλλα γαλάζια μάτια και ξανθές φράντζες
κρατώντας χέρια στο ρυθμό της ηχού ενός νεκρού αστεριού

οχτάωρο
και ακίνητες νύχτες έξω
και βωβά όνειρα
και ξανά
και επαναλαμβάνουμε...

ανταλλάσοντας βλέμματα με οικονομικούς μετανάστες...

εκατό λάμπες τρεμοπαίζουν πάνω από το κεφάλι μου
μετά καίγονται μία μία
κάνοντας μικρούς ήχους σαν ανάσες έκπληκτες παιγμένες αντίστροφα
μικρές σκιές, δικές σου, κομμένες από χαρτί παίζουν στους τοίχους
και μετά όλα είναι μαύρο πάλι

φυσικά και θυμάμαι...

είμαι τόσο μόνος που θα μπορούσα επιτέλους να σε ξεχάσω

οριστικά...

video project Oskar G.
film Roman Polanski - Repulsion
music Arcana - Innocent child

'härd'kôr'

2008-06-01T00:01:00.009+03:00

hardcore

unswervingly committed; uncompromising; dedicated: a hard-core segregationist. pruriently explicit;
graphically depicted: hard-core pornography. being so without apparent change or remedy; chronic: hard-core
inflation; hard-core unemployment. compare soft-core.

*

Σπασμένα αγγεία στα μάτια.
Τα τετράγωνα πλακάκια πίσω του πάλλονται κάτω από τις λάμπες φθορίου. Τα βλέπει μέσα από τον καθρέπτη μαζί με εικόνες σκληρού πορνό.Θα κοιμηθεί πάλι μόνος, ούτε μια σταγόνα αίμα από το σώμα μα η ψυχή του ξεσκισμένη.
Πίσωσε εκείνον.Πίσωσε εκείνον με τα χέρια δεμένα

πίσω από την πλάτη με μονωτική ταινία.

Και καθώς οι δύο συγκρατούμενοί του τον βιάζουν, εκείνος βλέπει τη σκιά του cameraman να μπαίνει στο πλάνο όμως δεν μπορεί να κάνει κάτι. Μονάχα να τον θέλει. Γιατί δεν θέλησε ποτέ κάποιον άλλο. Γιατί δεν ξέρει αν μπορεί να θελήσει κάτι άλλο.Μετράει καινούριες ρυτίδες στον καθρεύτη και είναι μόλις 26.Πότε μεγάλωσε πάλι τόσο?

Δεν θα γυρίσει πίσω.Δεν θα γίνει τίποτα.Αναπόφευκτα η σκιά του cameraman θα μπαίνει στο πλάνο και τότε θα ξέρει πως όλα είναι ψέματα…
"είναι όλα μέσα στο μυαλό σου!"

Ευτυχώς! Ευτυχώς που είναι ακόμα όλα στο μυαλό μουαλλιώς θα ήταν χυμένα στο δρόμο… διαλυμένα στη βροχή. Θέλει να φύγει. Να βγεί από το πλάνο. Δεν θα τον βρει ποτέ. Δεν θα το πάρει απόφαση ποτέ…

Απλά θα αφεθεί και θα διαλυθεί.

still from Breeding Ian Jay, Treasure Island Media

english text : broken vessels in the eye pupil. the square tiles behind him pulse in the fluorescent light. he sees from inside the mirror together with images of hardcore porn. he will sleep alone again. not a single drop of blood but inside everything is torn apart. back to him... back to him, with hands tied in plastic tape behind his back. and as his two cell-mates rape him, he sees the shadow of the cameraman inside the frame but he can do nothing apart from wanting him. cause he never wanted anyone else ever after. he discovers new lines on his face. when did he grow so old? he is not returning back. nothing will happen. inevitably the cameraman's shadow will enter the frame and it will be then you will know that all is a lie. "it's all in your head" he had said. fortunately! fortunately, they are all in your head, contained... cause otherwise they would be spread on the pavement washed away by the rain. he wants to leave. to escape the frame. he will never find him. he will let go and dissolve...

ο επιθυμητός αστερισμός

2008-05-08T21:42:00.009+03:00

Ένα βράδυ μέτρησα τ' αστέρια πάνω απ' το κρεβάτι σου και 'σύ μέτρησες τα λάθη μου. Και ήταν πιο πολλά απ' τ' αστέρια και ας τα ονόμασα ένα ένα.
Και συ ονόμασες τα λάθη μου,
ένα - ένα.
Κι έτσι έσβησαν τ' αστέρια και έμεινα να κοιτώ το ταβάνι και δεν ήμουν πια στο κρεβάτι σου αλλά στο δικό μου κρεβάτι. Δεν ήμουν πια στο σπίτι σου αλλά στο δικό μου σπίτι. Δεν ήμουν πια μαζί σου, δεν ήμουν πια!

Το ταβάνι μου είναι σκοτεινό και στο κρεβάτι μου σέρνονται φίδια. Ένα για κάθε μου λάθος. Μερικές φορές όπως σέρνονται σχηματίζουν άθελα τους το όνομά σου και είναι τότε που σ' ακούω να γελάς και σε βλέπω με τον άλλο και θέλω να σου κάνω κακό και με δαγκώνουν τα φίδια και τρέχει αίμα.

Το ταβάνι στάζει με αίμα και κάπου αλλού, εγώ είμαι εγώ. Όχι αυτός που είμαι τώρα αλλά αυτός που πραγματικά είμαι.

Το ταβάνι είναι μια θάλασσα από αίμα και απ' το κρεβάτι πέφτω με δύναμη μέσα της και πνίγομαι και βλέπω όλα τ' αστέρια και όλα τα λάθη μου και όλα χάνονται από μένα.
Όλα τελειώνουν. Κάθε βράδυ αυτό λέω, όλα τελειώνουν.
Και τα φίδια τρώνε την ουρά τους και εγώ τρώω την ουρά μου και τίποτα δεν τελειώνει...

Την φοβάμαι αυτή τη νύχτα, κάποια στιγμή θα κοιμηθώ... Κάποια στιγμή θα κοιμηθώ και δεν θα ξυπνήσω. Κάποια στιγμή θα κοιμηθώ και συ θα 'χεις πετάξει με έναν άλλο στ' αστέρια.

Και εσύ έχεις ήδη πετάξει με έναν άλλο στ' αστέρια...

Τα μαλλιά μου καίγονται και το γυμνό μου κρανίο γεννά μαύρα φίδια που με δαγκώνουν καθώς σου στέλνω ένα ακόμη μήνυμα στο κινητό... εσύ, που μ' έχεις μισήσει όσο έχω μισήσει τον εαυτό μου εγώ.

ο ουροβόρος είναι ένα αρχαίο σύμβολο που παριστάνει ένα φίδι ή δράκο να καταπίνει την ουρά του σχηματίζοντας κύκλο. έχει χρησιμοποιηθεί για την απεικόνιση πολλών πραγμάτων μέσα στους αιώνες, αλλά γενικά συμβολίζει την κυκλικότητα και την αρχέγονη ενότητα.
ο ουροβόρος έχει υπάρξει σημαντικός σε θρησκευτικούς και μυθολογικούς συμβολισμούς ενώ έχει χρησιμοποιηθεί συχνά σε αλχημικές εικονογραφήσεις. το περασμένο αιώνα ψυχολόγοι όπως ο Carl Jung αναγνώρισαν στο σύμβολο αυτό ένα σημαντικό αρχέτυπο της ανθρώπινης ψυχής.
η εικόνα του ουροβόρου (αυτού που τρώει την ουρά του) πιστεύεται πως είναι εμπνευσμένη από τον γαλαξία καθώς πολλά αρχαία κείμενα αναφέρονται σε αυτόν σαν ένα φίδι φωτός που ζει στους ουρανούς.
ο Πλάτων περιγράφει ένα αυτοβόρο, κυκλικό ον ως τη πρώτη ζωντανή ύπαρξη στο σύμπαν- ένα αθάνατο, τέλεια δομημένο ζώο. (wiki)

english text: one night i counted the stars above your bed and you counted my mistakes and they outnumbered the stars - what if i named them one by one. you named my mistakes as well, one by one. and the stars faded and i was left staring at the ceiling. and i was no more in your bed but in mine. i was no more in your house but in my house. i was no more with you, i was no more...
the ceiling is dark and there are snakes on my bed . one for each of my mistakes. and as they crawl they accidentally form your name and it's then that i hear your laugh and i see you with the other one. its then that i want to hurt you and the snakes bite me and blood runs.
blood is dripping from the ceiling and somewhere else i am myself. not who i am now but the one i truly am.
the ceiling is a sea of blood and from my bed i dive into it with force and drown as i see all the stars and all my mistakes and all together disappear from me. everything ends. every night i say this, everything ends. and the snakes eat their tails and i eat my tail and nothing ceases...
i am afraid of this night, soon i will fall asleep... soon i will fall asleep and i wont wake up and you will have flown with someone else in the stars. and you have already flown with someone else in the stars...
my hair get burned and my bare scull bears black snakes that bite me as i sent you another message in your cell... you, that have hated me as much as i have hated myself.

κλειδί

2008-05-01T17:09:00.010+03:00

Ο ΠΝΙΓΑΛΙΩΝ ΚΑΙ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ ΤΟΥ ΟΝΕΙΡΟΥ
(Ένα κράτος τύχης και ατυχημάτων...)

Βρισκόμουν σε μια έρημο. Στον ορίζοντα η ξερή γη έμοιαζε να διαλύεται στον αέρα, το ίδιο ξερός και καυτός. Μέσα από τις αναθυμιάσεις του εδάφους πρόβαλλαν τρεις φιγούρες. Ντυμένες με μακριά μαύρα παλτά δεν φαίνονταν να τους επηρεάζει και πολύ η ζέστη. Έρχονταν προς εμένα αφού ήμουν ο μόνος εκεί. Αφού ήταν σίγουρο πως εμένα ζητούσαν μέσα στο δικό μου όνειρο. Ήρθαν κοντά. Δύο άντρες και μία γυναίκα. Δύο πουλιά κι ένα ψάρι. Και η μητέρα μου που έχει πεθάνει. Και ο αδελφός μου...

Δεν έχω αδέλφια!

Τι είναι αυτό;

"Δεν είναι κάτι σοβαρό. Είναι ο πνιγαλίων. Ο εφιάλτης", αποκρίθηκε ο γιατρός και κοίταξε όλο συμπάθεια την μεγάλη χελώνα.

Το ξέρω αυτό το όνειρο.

photo Duane Michals

το 1999 ζώντας στη μέθη ενός πλατωνικού έρωτα, ξεκίνησα να γράφω μια ιστορία επηρεασμένος από τον παν-δαιμονικό κόσμο της σειράς κόμικς του Neil Gaiman, The Sandman. η ιστορία γρήγορα εξελίχθηκε πέρα από τις δυνατότητές μου και την άφησα... ο πλατωνικός έρωτας φοβήθηκε και έφυγε λίγο αργότερα...

με αφορμή τον έρωτα αυτόν γράφτηκε αργότερα το ενυδρείο του Αγίου Σεβαστιανού. όταν έφτιαξα αυτό το blog είχα σκοπό να "δημοσιεύσω" μόνο το κείμενο σαν online ανάγνωσμα. τελικά το blog 'ανέβηκε' με το πρώτο μέρος. (δες εδώ)

το απόσπασμα σε αυτή την ανάρτηση είναι η αρχή του δεύτερου κεφαλαίου. το πρώτο λεγόταν "1999 ή χίλια εννιακόσια εννενήντα εννέα" και η αρχή του εμφανίστηκε σε προηγούμενη ανάρτηση ως μέρος της ενότητας 'μεγάλη εβδομάδα'. (δες εδώ)

το κεφάλαιο τελείωνε με το στίχο "why does there gotta be a sacrifice" απο το τραγούδι 'Iieee' της Tori Amos . ολόκληρη η στροφή έχει ως εξής:
"I know we're dying
And there's no sign of a parachute
We scream in cathedrals
Why can't it be beautiful
Why does there gotta be a sacrifice".

ο Πνιγαλίων είναι δαίμονας που κάθεται πάνω στο στήθος των κοιμομένων και προκαλεί αίσθηση πνιγμού. αν σας ενδιαφέρει το θέμα ψάξτε στο ίντερνετ ή στις εκπομπές του κυρίου Χαρδαβέλλα! προσωπικά με ενδιέφερε μόνο στα πλαίσια της σύνδεσης των προσώπων του μύθου, των μύθων μεταξύ τους, των συμβολικών παραλληλισμών (θέμα που λατρεύω) και λοιπά...

το σύνολο του κειμένου ήταν εξ' ολοκλήρου μυθοπλαστικό με εξαίρεση το όνειρο με τον γιατρό και την γιγάντια χελώνα (στο κέιμενο παρουσιάζονται μόνο τα 'πρόσωπα' και όχι το ίδιο το όνειρο), όνειρο που έβλεπα κατ' επανάληψη σε ηλικία 6 με 7 χρονών.

μεγάλη τετάρτη, της αλειψάσης τον Κύριον

2008-04-23T11:57:00.004+03:00

1999
ή χίλια εννιακόσια εννενήντα εννέα

Κάθε φορά που βρισκόμασταν έψαχνα τα σημάδια απ’ τις πληγές στα χέρια και τα πόδια, να δω αν με χωρούσαν. Εκείνος γελούσε καθώς μου φανέρωνε τον τρόπο να τις δω, μαζί με εκείνο το κοκκίνισμα στο μάγουλο. Αυτή η αόρατη σκιά από το φιλί. Το φιλί εκείνου που αγάπησε πραγματικά, τόσο που πρόδωσε αυτήν την αγάπη για χάρη του μύθου που έπρεπε να ξεδιπλωθεί και να έρθει στο τέλος του. Προς όφελος της ανθρωπότητας. Αυτής που τώρα την βλέπει να προσπερνά και να χάνεται, να τρέχει βιαστικά στην στάση να προλάβει το λεωφορείο που οδηγεί στο κενό. Την βλέπει να πέφτει και να ‘ανεβαίνει’ από ικανοποίηση. Άλλωστε η πτώση δεν είναι παρά η άνοδος στον ανάποδο κόσμο της.

"Κι εκείνος ;"

Ψάχνει ακόμα ένα δέντρο να κρεμαστεί. Πριν τον προλάβει το πλήρωμα του χρόνου. Ποιος μπορεί να τον αδικήσει; Μα πού να το βρεις μέσα σ’ αυτήν την πόλη που είναι σκέτο τσιμέντο και μέταλλο... Μάλιστα τις προάλλες ξυλοφορτώθηκε από μια ομάδα παθιασμένων οικολόγων όταν προς μεγάλη του ανακούφιση βρήκε ένα, ξεχασμένο σε κάποια γωνιά.
"Δεν πίστευα πως μια τέτοια ιστορία θα επαναλαμβανόταν ποτέ."
"Λες και το περίμενα εγώ. Εκείνος όμως είναι αποφασισμένος..."

english text: every time we met i looked for the wound marks in his hands and feet, to see if i could fit in. he laughed as he showed me the way to them, along with that blush on his cheek. that invisible shade from the kiss. the kiss of the one who truly loved; enough so as to betray this love for the myth to unfold and come to its end, in favor of humanity. humanity that now is passing by and vanishes, rushes at the station to catch the bus to nowhere. he sees it falling and getting "high" with satisfaction. after all to fall is but 'to rise' in this reverse world.
"how about him?"
he is in search of a tree to hung himself before the passing of the time. who can blame him? but where to find one in this concrete and metal town... the other day he was beaten up by a group of frenzied ecologists when to his great relief found one left at some corner.
"i never thought this would actually happen again"
"as if i expected it. but he is determined..."

σ - όιλ

2008-03-26T20:07:00.016+02:00

Κάθε φορά που ξυπνά κάνει κοντά μια ώρα να βρει την ανάσα του. Δεν σηκώνεται καν από το κρεβάτι. Παλεύει με ένα βάρος που όλη τη νύχτα κατακάθεται σαν ίζημα πάνω του. Το πρωί είναι πια ένα κομμάτι τσιμέντο και εκείνος ένα απολίθωμα του ύπνου που δεν θα ανακαλυφθεί ποτέ.
Μετά προσπαθεί να βρει τον εαυτό του κάτω από το ζεστό νερό του ντους, χειμώνα καλοκαίρι. Να τον ανασυντάξει. Να ανασύρει τα κομμάτια που έχουν σκορπιστεί εδώ και εκεί.

Κάθε πρωί βγαίνει στο δρόμο ξέροντας πως κάτι έχει μείνει κάπου πίσω. Άλλο ένα κομμάτι έχει χαθεί. Ίσως να μην είναι πολύ. Ίσως οι γύρω του να μην καταλαβαίνουν την διαφορά. Εκείνος όμως ξέρει. Ξέρει και φοβάται πως σε λίγο δεν θα μείνει πια τίποτα. Θα είναι ένα σύνολο από μικρά κομματάκια, σαν το κεφάλι της καρφίτσας, το καθένα και σε ένα άλλο όνειρο…

Ένας σύντομος ήχος επικυρώνει το εισιτήριο του στο σταθμό του μετρό. Ένα μικρό κουτί τον επιστρέφει μαζί με το εισιτήριο του κάθε πρωί στην πραγματικότητα και αρχίζει να ζει ξεχνώντας.

Εννιά παρά τέταρτο. Προλαβαίνει και έναν καφέ στο δρόμο.

art by H.O.P.E. (used with the artist's kind permission)

english text: every time he wakes up it takes him almost an hour to catch his breath. he can't even get off bed. he fights with this weight that all night sits like sediment over him. by morning it's a piece of cement and he, sleep's fossil that will never be discovered. then he tries to collect himself under the hot tub, winter or summer. to recover himself. to retrieve the pieces scattered around. every morning he hits the road knowing that something is left somewhere behind. another piece missing. maybe it's not that much. maybe people around him can't tell the difference. he knows. he knows and he is afraid that soon nothing will be left. he will be just pieces, the size of a needle's eye, each lost in a different dream... a short sound validates his ticket in the metro station. a small box returns him, together with the ticket, back into reality, every morning, and he starts living forgetting. a quarter to nine. he can have a coffee to go.

σωστά αυτή τη φορά...

2008-03-19T18:10:00.007+02:00

Άτομα με αυτό το προφίλ παρουσιάζουν καταθλιπτικές εκδηλώσεις. Η διαφορά στις τιμές μεταξύ των κλιμάκων υπομανίας και κατάθλιψης δηλώνουν διπολικότητα στο συναίσθημα.

Ήταν ξαπλωμένος. Ίσως να ήταν και όρθιος αλλά δεν ένοιωθε το βάρος του σώματός του. Όλα ήταν σταθερά γύρω του όμως δυσδιάκριτα κι ανώνυμα. Παρ’ όλ’ αυτά αμετάκλητα.

Αν μιλήσει ίσως διασπαστεί σαν σε όνειρο και δει τον εαυτό του να μιλάει, μπροστά στα ίδια του τα μάτια.

Σωπαίνει για να μείνει ένας.

Εκείνος.

‘Πώς ήταν;’
‘Πώς;’
‘Ήταν. Να ζεις με ένα τέτοιο άτομο.’
‘Α, αυτό …’ Και έπαψε να μιλάει. Και εκείνος δεν ήξερε από πού να αρχίσει ξανά, σωστά αυτή τη φορά.
‘Από πού να αρχίσω;…σωστά αυτή τη φορά…’

Η ειλικρίνεια.

‘Δεν ξέρω.’

Οι πεσόντες άγγελοι είναι αυτή τη νύχτα στο κρεβάτι μου. Δεν μου μιλούν. Δεν μιλούν. Ούτε εγώ μιλώ. Προσπαθώ να βρω την δύναμη να κλείσω τα μάτια μου και να κοιμηθώ.
"Να κοιμηθώ."
Να περάσει αυτή η νύχτα. Μπορεί αύριο να ξυπνήσω και να είμαι καλύτερα. Ναι. Αύριο θα ξυπνήσω, καλύτερα. Θα ξυπνήσω αύριο "καλύτερα…"

Τώρα δεν μπορώ.

Εκείνοι παίζουν. Ο ένας προκαλεί τον άλλο. Αν ο πρώτος κόψει με τα μακριά μαύρα νύχια τις φλέβες του, ο δεύτερος θα ξεμπλέξει τις οχιές απ’ τα μαλλιά του και ο τρίτος θα μπήξει τη γροθιά του στο μέρος της καρδιάς, για να τη βγάλει άδεια γελώντας το άηχο γέλιο του.
Έτσι περνούν τις ώρες τους γύρω μου. Αδιαφορούν που τόσα λίγα με κρατούν στη λογική και όταν περνά απ’ το μυαλό μου ο θάνατος, σαν την απρόσμενη λάμψη του ήλιου στη λάμα ενός μαχαιριού, γυρνούν όλοι και με κοιτούν με όμοια μάτια και ξέρω πως για μια στιγμή νοιώθουν ότι νοιώθω ό,τι νοιώθουν και ‘γω...
Μα είμαι δειλός… το καταλαβαίνουν και με αφήνουν στην ησυχία μου. Τι θέλουν όμως εδώ; Σε λίγο κοιμούνται κουλουριασμένοι στα κατοπόδαρά μου σαν πιστοί σκύλοι. Είμαι μόνος μαζί τους και είναι πια ότι έχω. Ίσως και να μ’ αγαπούν. Κάπως αυτό με παρηγορεί και με καθησυχάζει. Έτσι έρχεται αργά ο ύπνος και με βγάζει σε ένα λιβάδι από καταπράσινο pvc χορτάρι που τρέχουν τα σκυλιά μου κυνηγώντας πεταλούδες στον γαλανό αέρα.

photo by Josef Koudelka

a beautiful thought

2008-03-07T13:52:00.012+02:00

καθαρά δευτέρα στις 10
νηστίσιμα, χαρταετοί και 40 μέρες πριν το Πάσχα
40 μέρες καθαρισμού και νηστείας
πως οι άνθρωποι μπορούν να πιστεύουν ακόμα στον θεό;
ίσως είναι υποκριτικό από μέρους μου να ρωτάω
τον ψάχνω αρκετά τα τελευταία χρόνια
βρίσκω κάτι απ' αυτόν εδώ... κάτι εκεί
και έχω αυτήν την εικόνα πως ο θεός, ο αληθινός θεός,
κατέβηκε κάποια στιγμή στη γη και τον κομμάτιασαν
ώστε κάθε θρησκεία να κρατήσει λίγη από την αλήθεια...
ένα μάτι, ένα χέρι, το συκώτι...
ο φτωχός μου διαιρεμένος θεός
θα τον είχα ακέραιο μέσα μου
θεοφαγία
να φας έναν θεό
τι θα έτρωγες εσύ;

Now I have found you, I can stop looking for myself.

Cleansed - Sarah Cane

kamaitachi

2008-02-25T23:12:00.004+02:00

Έμεινα ξύπνιος όλη τη νύχτα, περίμενα να φανείς.
Το ρολόι της πόλης χτυπούσε να έρθουν τα πρώτα όνειρα,
εσύ μάλλον δεν άκουσες.
Άναψα τα φώτα.
Κι έμεινα ακίνητος.
Πίστευα πως η σκιά σου οδηγεί στο κέντρο της γης.
Τελείως ακίνητος.
Σκεφτόμουν τι έπρεπε να σου πω.
Ότι σκεφτόμουν προβαλλόταν στον απέναντι τοίχο.
Περίμενα να δώσεις ένα απίστευτο σημείο ζωής.
Τώρα που δεν θα σε ξαναδώ μπορώ να κάνω όνειρα για μας,
μπορώ να έχω τα καλύτερα από σένα.
Την φοβάμαι αυτήν την νύχτα.
Κάποια στιγμή θα κοιμηθώ κι εσύ
θα έχεις πετάξει με ένα ελικόπτερο πάνω απ’ την πόλη.

Στη φωτό (1965) του Eikoh Hosoe, o Hijikata Tatsumi ιδρυτής του Butoh.
Εν (μεγάλη) συντομία θα λέγαμε πως το Butoh, είναι σύγχρονος εξπρεσιονιστικός ιαπωνικός χορός που άνθισε στη χώρα τη δεκαετία του '60 ως αντίδραση στη μεταπολεμική κοινωνικοπολιτική φρενίτιδα που επικρατούσε.

"Θα ήθελα να κάνω τις νεκρές κινήσεις μέσα στο σώμα μου να πεθάνουν ακόμη μια φορά και να πεθάνω πάλι τους ίδιους τους νεκρούς. Θα ήθελα να πεθάνει μέσα στο σώμα μου ξανά και ξανά ο ήδη νεκρός. Μπορεί να μη γνωρίζω τον θάνατο, αλλά εκείνος με ξέρει. "
- Hijikata Tatsumi
(Hijikata Tatsumi and Ohno Kazuo, Sondra Fraleigh and Tamah Nakamura, Routledge Editions)

*Kamaitachi ονομάζεται το αποτέλεσμα της τετράχρονης συνεργασίας μεταξύ του φωτογράφου Hosoe Eikoh και του χορευτή του butoh Hijikata Tatsumi. Μαζί ταξίδεψαν στην Ακίτα, περιοχή βορειοανατολικά της Ιαπωνίας, σε μια προσπάθεια να δημιουργήσουν ένα λεύκωμα (memoir) των παιδικών χρόνων του Hijikata και της μεταπολεμικής Ιαπωνίας μέσω του αυτοσχεδιασμού. Στις φωτογραφίες του Hosoe ο Hijikata αναπαριστά ένα kamaitachi (που σημαίνει το οξύ κόψιμο από μικρό αλλά ισχυρό κυκλώνα, αλλά και το όνομα ενός μυθικού πλάσματος, της "δρεπανόδοντης νυφίτσας"). O Hijikata εμφανίζεται μετουσιωμένος, ένα πνεύμα που παρουσιάζεται στιγμιαία ανάμεσα στους χωρικούς, στο τοπίο ή που φεύγει βιαστικά μέσα από τα χωράφια.
- The J. Paul Getty Trust

κι άλλες ιστορίες απόγνωσης

2008-02-10T21:13:00.003+02:00

Η έλλειψή σου είναι τώρα ένα σώμα απτό. Το δικό σου σώμα, που πίστευα πως δεν ήθελα να κρατήσω, στο δικό μου σώμα. Δεν ήταν το μόνον λάθος που έκανα. Τώρα όμως δεν έχει σημασία. Όχι τώρα, που παίζει μαζί μου με τον πιο αισχρό τρόπο. Η έλλειψή σου είναι ανήθικη. Μόνο και μόνο που έχει την μορφή σου φτάνει. Τώρα σκέφτομαι πως η μορφή σου όλο και ξεθωριάζει, λιώνει σ’ ένα καλούπι που δεν είσαι εσύ μα έχει το δικό σου όνομα. Την δική σου ταυτότητα.
Αισχρό.
Η έλλειψη αυτή δεν έχει απλά την μορφή σου. Έχει την ιδανική σου μορφή. Νομίζω πως τώρα καταλαβαίνεις. Είμαι καταδικασμένος.
Με καταδιώκει ένα φάντασμα. Μα το χειρότερο είναι πως ερωτεύομαι ένα φάντασμα. Η ανάγκη μου για σένα όλο και μεγαλώνει. Δεν έχω ιδέα πως έφτασα ως εδώ. Και όπως με παίζει έτσι η έλλειψή σου, φοβάμαι μην δημιούργησα εγώ αυτήν την αγάπη.

Το πτώμα μένει ακίνητο στο τραπέζι του νεκροτομείου εδώ και μιάμιση ώρα χωρίς να έχει κάνει την παραμικρή κίνηση. Αυτό το πτώμα έχει αποδεχτεί υποδειγματικά την κατάστασή του και υποθέτω πως αυτό αναγκάζει κι εμένα να φερθώ ανάλογα. Όμως εγώ έχω κολλήσει με την πλάτη στον απέναντι τοίχο. Tα κρύα του πλακάκια αφουγκράζονται τα ενδόμυχά μου και πάλλονται σ’ έναν παραλυτικό συγχρωτισμό με αυτά.
Αποκολλούμαι.
Πλησιάζω το οριζοντιωμένο κορμί, πάλλευκο και ονειρικό κάτω από τις λάμπες φθορίου. Οι επιπόλαιες εκδορές και οι μώλωπες μοιάζουν ζωγραφισμένα πάνω του. Αυτό το πτώμα που καταφέρνει να μένει για τόση ώρα ακίνητο έχει παγώσει μαζί του το χρόνο. Πρόκειται για ένα αζήτητο, τουλάχιστον τις τελευταίες εικοσιτέσσερις ώρες, πτώμα με αδιάφορη αιτία θανάτου. Μου παραχωρείται για ένα δίωρο πρακτικής εξάσκησης και θέλω να βάλω τα κλάματα γιατί ποιος ο λόγος να παιδέψεις αυτό το κορμί.
Όμως δεν έχει σημασία. Οι λάμπες βουίζουν μονότονα πάνω απ’ το κεφάλι μου και το πτώμα παραμένει πτώμα καθώς εγώ συμπληρώνω κουτάκια και κενά γυρνώντας γύρω του όλο προσοχή και επαγγελματική ζέση, λες και πρόκειται για θύμα κάποιου απίστευτου εγκλήματος που κρύβει κάτω από επίπεδα παγωμένων ιστών την αλήθεια. Κι άλλα κουτάκια και άλλα κενά. Τα χέρια μου αγγίζουν το πτώμα. Ανοίγω τα μάτια. Έχω ξεχάσει να βάλω γάντια. Ψηλαφώ τις αδιάφορες εκδορές. Υπογράφω και να’ μαι πάλι στην άκρη του νεκροτομείου, με τα πλακάκια στην πλάτη μου να απαγορεύουν να βυθιστώ μέσα στον τοίχο όπως τόσο θα ήθελα αυτήν την στιγμή.

"Η Απόγνωση λέει λίγα και είναι υπομονετική."

photos by Gottfried Helnwein

νέα χρονιά - πιο μετά

2008-01-11T11:26:00.002+02:00

νέα χρονιά
και τρέχω πάλι
θα χαράξω πορείες και δε θα αφήσω γλιστερά ίχνη σαλιγκαριού που θα γυαλίζουν στο ημίφως
οι τροχιές μου θα γράψουν γραμμές σχεδόν ευθείες
θα στήσουν ένα νέο κάναβο
και η πόλη θα χωρέσει σε αυτόν

η ποιητική της πόλης

η oμόνοια με τα πρεζάκια της να παίζουν μεταξύ ύλης και πνεύματος τα τρένα δονούν το έδαφος που λίγο βαστούν στα πόδια τους η σοφοκλέους με τις πόρνες ανήλικες μαύρες καλλονές σε λευκά φορέματα σαν τη πρώτη μετάληψη - ίδρωσαν οι ιεραπόστολοι, έτρεξε αίμα από τη πλάτη τους μα πάντα πριν το σπέρμα - οι άστεγοι στις γωνίες τους κρατούν το επίπεδο να μη ξεφύγει σα λεπτό μαντήλι στον αέρα οι τραβεστί στη Συγγρού λυτρώνουν εμένα και εσένα από τις δικές μας αμαρτίες με λιτανείες σε πεντάθυρα που αντανακλούν την αστρική σκόνη

θα τρέξω πάλι - δεν έχω άλλο
και θα γράψω για να διαβάσεις και να αναγνωρίσω το πρόσωπό μου καθώς κοιτάς στον καθρεύτη
όμορφος
όπως δεν υπήρξα ποτέ μου
η νέα μας ηθική
όλα γυρίζουν σε μας
το πέρα ακόμα αδήλωτο
ευτυχώς

νέα χρονιά
μέσα από την ψυχή μου που ακούμπησε απολήξεις νεύρων,
ματωμένα κύτταρα

θα διασταλώ
στην πρώτη μου εικόνα
αυτήν που είδες πρώτα
και με αγάπησες
πίσω από όλα τα φώτα που θα πυροβολούν το τέρμα
κάπου εκεί...
κάπου εκεί...
θα φτάσουμε
"όχι ακόμα!"
το τέρμα
"μωρό μου"
άσε με να σε πώ
και να κλάψω έτσι όπως εγώ μπορώ

πια μόνο έτσι

σαν εγώ

νέα χρονιά

2008-01-01T14:15:00.002+02:00

... όλοι κοιμούνται
τι σε ξύπνησε τόσο νωρίς στο νέο έτος έτοιμος να παραδεχτείς
τα λάθη του προηγούμενου
γιατί τόσο επιτακτικά ζητάς την καταδίκη και τον εξορισμό
της χρονιάς που σε έφερε ως εδώ,
σε κάποιο νησί που δεν θα πας ούτε κι αυτό το καλοκαίρι

δεν θέλεις να γίνεις ο καθημερινός ήρωας που νίκησε την αρρώστεια
επιβίωσε στο μέτρο του
δεν σου αρέσουν αυτές οι μεταφορές
όπως και οι ομοιοκαταληξίες

θέλεις να επιτρέψουν όλα το θαύμα
να επιστρέψουν όλα στην πρώτη εκείνη στιγμή
την επιλογή

κανένα θαύμα
καμία γιορτή
μια Τρίτη

σε καλούν στο γιορτινό τραπέζι - δεν ξέρει κανείς

χωρίς τίτλο κανένα

2007-12-12T21:32:00.004+02:00

"Γιατί η αγάπη δεν είναι μέρος του κόσμου του Ονείρου.
Η αγάπη ανήκει στον Πόθο, και ο Πόθος είναι πάντα σκληρός." *

Ποιό όνειρο κηνυγάς λοιπόν να φτάσεις, κάθε φορά που χάραζες μια καινούρια διαδρομή στην πόλη και νόμιζες πως θα ήταν η τελευταία. Αυτή που θα σε έφερνε στο τέρμα, ανθοστόλιστο και φωτεινό, σαν χριστουγεννιάτικη βιτρίνα με πλήθος αναμμένες αναμνήσεις...
Όλα περίμεναν εσένα.

Κουβάρι το δίκτυο που χάραξες ... δεν θα βγεις αναίμακτα από εκεί.

Η τελευταία διαδρομή.
Κατακαλόκαιρο, καύσωνας... ιδρωμένες φιγούρες στο λεωφορείο...δεν σε ένοιαζε. Κάπου στον ορίζοντα μπροστά από τον οδηγό το μέλλον σε καλούσε, λάθος άκουσες - του είχαν κλείσει το στόμα, αλλιώς θα είχες κατέβει μια στάση πιο πριν και θα είχες τρέξει σε μια ευθεία πίσω.

Αλλά αυτά τα όνειρα τα κάνεις τώρα που έχουν θολώσει τα τζάμια από το κρύο έξω και το ακόμα πιο κρύο μέσα.
Όνειρο... μια ευθεία να πάρει το πόνο πίσω.

Δεν ήθελα να γράψω γι' αυτό ... κι όμως.

Κρύο μέσα... παγωμένα όλα εκείνα που τότε άκουγαν με τη πλάτη τα κούφια βράχια να αναπνέουν τα κύματα. Τα μάτια στον ουρανό... όλα τα αστέρια εκεί, ανάμεσα σου.

Αν αρχίσω να μιλάω τώρα και για σένα δεν θα έχω αναπνοή άλλη.
Θα μιλήσω εδώ πρώτα για τους άλλους και αν μείνει χώρος θα κρατήσω να κάτσω εγώ - μια ζωή στο νοίκι, δε λέει.

* Neil Gaiman

Το ενυδρείο του Αγίου Σεβαστιανού

2007-12-06T13:47:00.006+02:00

what's the name of the word for the precise moment
when you realize that you've actually forgotten
how it felt to make love to somebody
you really liked a long time ago?

Delirium (Neil Gaiman, The Sandman)

ΤΟ ΕΝΥΔΡΕΙΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΣΕΒΑΣΤΙΑΝΟΥ

Η νύχτα πέφτει γρήγορα, όπως το ηθικό μου. Ανοίγεις την πόρτα. Ξέρεις, δεν έχω αντιστάσεις. Το μικρό σου ενυδρείο ρίχνει ένα παγωμένο φως ως την άκρη του δωματίου και το τυφλό σου ψάρι έχει κολλήσει στο γυαλί. Το δεύτερο, το μικρό, αυτό που βλέπει, κάνει αδιάφορο βόλτες τριγύρω.

Αν κάνουμε φτηνές μεταφορές, ποιο απ’ τα δύο ψαριά είμαι εγώ;

Και ποιο εσύ;

Δύο χάπια τροφής. Ένα για το καθένα. Το μικρό το βρίσκει αμέσως και το καταπίνει ολόκληρο. Το τυφλό θα το βρει στον δικό του χρόνο. Κλείνεις το φως. Θα κοιμηθείς στο διπλανό δωμάτιο. Η νύχτα μου θα γεμίσει με τον ήχο που δίνει η μικρή συσκευή του οξυγόνου. Νομίζω πως κοιμάμαι μέσα σε ψυγείο. Το κοιμισμένο σου κορμί με κρατά παγωμένο στην οριζόντια θέση μου. Δεν έχουμε αντιστάσεις. Παραδομένοι σε άλλες δυνάμεις.

Ο Ύπνος και ο Έρωτας ήταν αδέλφια;
Όχι.
Ο Ύπνος και ο Θάνατος ήταν αδέλφια.
Έρωτας – Θάνατος.
Ας κάνουμε φτηνές μεταφορές.

Θέλεις να μου αφήσεις το φως στο χωλ αναμμένο για να βλέπω αν ξυπνήσω τη νύχτα. Δεν θέλω φως την νύχτα. Απόλυτο σκοτάδι. Δεν μπορώ να κοιμηθώ διαφορετικά. Κι εδώ που είμαι πρέπει να κοιμηθώ. Σβήνεις λοιπόν το φως και κλείνεις την πόρτα της κάμαράς σου. Και ανοίγουν τα μάτια μου.

Λείπεις.

Θυμάσαι άραγε πόσο καιρός πέρασε από την τελευταία φορά που μιλήσαμε; Άραγε θυμάσαι πώς είμαι; Σκέφτομαι πως σε συναντώ. Πως πέφτω πάνω σου γιατί έχεις επιλέξει να πιεις το ποτό σου στο αγαπημένο μου μπαρ, γιατί ήρθες να σηκώσεις βάρη στο γυμναστήριο που γράφτηκα πριν μια βδομάδα, γιατί έπρεπε να πάρεις το λεωφορείο που με πάει σπίτι μου από τότε που ήρθα σε αυτήν την γαμημένη πόλη. Στα δικά μου μέρη, που είναι σίγουρο πως δε θα βρεθείς ποτέ. Εκεί σε βρίσκω. Μη το ξεχνάς. Είναι δικές μου σκέψεις. Με βλέπεις και παγώνεις, ενώ εγώ μπορώ και χαμογελάω ακόμη πλατύτερα κάνοντας δυνατά σχόλια για να σε φέρω σε δύσκολη θέση και τελικά με τον ένα ή τον άλλο τρόπο σε στριμώχνω στη γωνιά σου για να σε φέρνω προ των ευθυνών σου.

Γελάς;

Αλήθεια θα μπορούσα. Τουλάχιστον αυτό θα έπρεπε να το ξέρεις καλά. Μπορώ να κάνω τα πάντα για σένα. Σε προκαλούσα. Σε παρακαλούσα να με δοκιμάσεις. Να δεις πως εννοώ αυτά που λέω. Εσύ όμως δεν το έκανες. ‘Ξέρω’ μου έλεγες. Μπορεί και να μην είχες πει κουβέντα. Τότε έπαιρνα πρωτοβουλία. Έκανα απρόσκλητος ηρωικά κατορθώματα στο όνομα σου. “Δες με πως πατινάρω στον πάγο και πέντε κόκκινες μπάλες στριφογυρίζουν απ’ το ένα χέρι μου στο άλλο καθώς τα παγοπέδιλα χαράζουν με καλλιγραφικά πλαγιαστά γράμματα το όνομά σου! Δες!”

Είδες.

Δεν κατάλαβα τότε τη φρίκη σου. Προσπαθούσα βλέπεις να ισορροπήσω, να φέρω εις πέρας το δύσκολο εγχείρημά μου. Δεν κατάλαβα τότε πόσο φοβήθηκες. Ήμουν καταπονημένος και τόσο ειλικρινά ενθουσιασμένος από την επιτυχή μου προσπάθεια. Υποκλίθηκα συγκρατώντας με δυσκολία τα δάκρυά μου και… Τίποτα. Πού είναι το ρυθμικό μου χειροκρότημα; Γιατί κρύβεις τα χέρια σου στις τσέπες; Τι λάθος έκανα;

Θα σου πω εγώ πόσος καιρός πέρασε. Τέσσερα χρόνια. Τέσσερα χρόνια χωρίς να σε βλέπω. Τέσσερα χρόνια χωρίς να σου μιλήσω. Τέσσερα χρόνια βλέποντάς σε και μιλώντας σου μέσα στα όνειρα που κάνω πριν κοιμηθώ. Έτσι πέρασαν αυτά τα χρόνια για μένα και δεν περιμένω χειροκρότημα από κανέναν. Κανείς όμως δεν με ρώτησε αν μπορούσα να κάνω αλλιώς. Αν μπορούσα να σε ξεγράψω, να συνεχίσω… Δεν καταλαβαίνουν. Ούτε εσύ κατάλαβες. Δεν τους αδικώ. Από σένα όμως περίμενα περισσότερα. Γι’ αυτό είμαι τώρα εδώ. Γι’ αυτό.

Σκέφτομαι πώς θα ήμασταν τώρα αν δεν είχα φερθεί όπως φέρθηκα. Σιγά δηλαδή την τραγωδία, αλλά εντάξει, δεν φέρθηκα και με τον καλύτερα προβλεπόμενο τρόπο. Λοιπόν, αν είχα φερθεί με τον σωστά προβλεπόμενο τρόπο θα ήμασταν μαζί. Θα πίναμε καφέ, θα μιλούσαμε στο τηλέφωνο, θα ερχόμουν σπίτι σου και που και που ίσως να με άφηνες να κάνω ένα μικρό ακροβατικό για χάρη σου και πολύ πιθανόν να με χειροκροτούσες κιόλας. Όταν όμως σκέφτομαι πως μπορεί με τη σειρά σου να εξαφάνιζες για μένα την ντάμα κούπα από τα τραπουλόχαρτα στα χέρια σου έρχονται δάκρυα στα μάτια μου και μπαίνω σε έναν χώρο απ’ τον οποίο δύσκολα βρίσκω τον δρόμο να βγω. Σε αυτόν τον χώρο είμαι τώρα.

Η τραγωδία.

Ήρθες στο αγαπημένο μου μπαρ να πιεις το ποτό σου. Όχι. Ακόμα χειρότερα. Ήσουν ήδη εκεί. Πριν από μένα. Είχες τον χρόνο να με δεις, να με αγνοήσεις, να σηκωθείς και να φύγεις γυρνώντας την πλάτη σου σε μένα. Σου έχω μιλήσει για την πλάτη σου; Τότε σε είδα. Είναι ειρωνεία. Ήσουν ήδη εκεί. Μου έμεινε μια τελεία στον λαιμό και απεγνωσμένα μηνύματα. Η φίλη μου προσπαθεί να κοιμηθεί και δεν απαντά. Βρίσκομαι σε εκείνη τη μαγική στιγμή που μπορώ να αλλάξω την πορεία των πλανητών για να συναντηθούν στο τραγικό μου τέλος. Τι κόσμος μπορεί να γεννηθεί απ’ αυτό;
… Τραγικός;

«Μια νύφη κρέμεται σε έναν φωταγωγό». Θυμάσαι; Εκεί στην 3η Σεπτεμβρίου. Εκεί μου είπες αν ποτέ δεν είμαστε μαζί… και κάτι ακόμα μα είχε ματώσει η ψυχή μου. Ήθελα τότε να βγάλω δυο φτερά.

Αυτός.

Περιπολικά διασχίζουν την πόλη…

ΗΞΕΡΕΣ

Το μικρό ενυδρείο έχει γίνει ένας μικρός βούρκος. Η λάμπα φθορίου που ανάβει στο καπάκι δεν μπορεί να φωτίσει τα βάθη του στα οποία κολυμπούν αόρατα δυο ψάρια. Δύο δυνάμεις. Δύο αδέλφια.
Εμείς.

Ξύπνησε με τον βούρκο να τρέχει από τα χείλη του λερώνοντας το μαξιλάρι. Όλα σκοτεινά και ήσυχα. Δεν είναι ούτε κοντά ξημερώματα. Ένα πόδι ανάμεσα στα δικά του, του φέρνει ανατριχίλα – ο ύπνος τινάζεται από πάνω του σαν μια και μόνο ξυραφιά που τον αφήνει σε χίλια και βάλε κομμάτια. Ένα όνειρο, ξυπνάς και ξεχνάς όλη τη πραγματικότητα. Ακόμα και ότι μοιράζεσαι τον ύπνο.

«Ή – ξ – ε – ρ – ε - ς».

Τα γράμματα πέφτουν ένα-ένα από το στόμα στο πλάι του και κάνουν αυτόν τον ήχο που κάνουν τα ζαχαρένια βήματα της νεράιδας του Καρυοθραύστη. Το ξένο πόδι σαλεύει στο ρυθμό κάποιου ονείρου και τελικά αποχωρίζεται τα δικά του. Κάτι δίπλα του αλλάζει πλευρό. Δεν τον πειράζει που δεν θυμάται το όνομα του.

Ο βούρκος ίσα που σαλεύει καθώς δυο ψάρια πλησιάζουν το ένα τ’ άλλο στο βρομερό και σκοτεινό του πυθμένα. Στην επιφάνεια και κάτω από ένα κυλινδρικό φεγγάρι φθορίου που βουίζει στους πόλους του η Οντέτ χορεύει ανάμεσα στους άλλους κύκνους.

Ήξερες.