γεια γιαγια

στο νησί. απ' το πεζούλι στο προαύλιο της εκκλησίας οι ταράτσες των σπιτιών μια κουτρουβάλα ως το λιμάνι. ένα πλοίο δένει κάβους το άλλο αφήνει απόνερα στα Κύματα. η θάλασσα μπλε και ασημένια, όλα τα ψάρια στον αφρό. μεσημέρι και όλα αντανακλούν χρώμα.
γυρνώ. όλη μου η ζωή ως τώρα, εκείνη η στροφή στον άξονά μου. μπαίνω στον ναό. τα εικονίσματα καταπίνουν τους ήχους απ' έξω και δεν μιλούν ούτε σαλεύουν στο φως από τα χρωματιστά τζάμια. ανάβω ένα κερί από το καντήλι του αγίου Νικολάου και περιμένω να στάξει στο χέρι. περιμένω τάχα μου ανυποψίαστος... είμαι πάλι μικρός και δεν φοβάμαι τον πόνο που ξέρω πως θα έρθει γλυκά. μια σταγόνα καυτό κερί στην ανάστροφη της παλάμης. και άλλη. και άλλη μία... λέπια στο αριστερό μου χέρι από καφέ κερί. ένας τρίτωνας μέσα στο ιερό βρίσκει ροζ σαπούνι στο σχήμα αβάπτιστου παιδιού. πως να το ονόμασαν αυτό άραγε;
η γιαγιά στο κελί ψήνει ελληνικό και ανοίγει την πόρτα ως εδώ. ως εδώ που εγώ γράφω κι εκείνη έκλεισε τα μάτια της χθες και δεν μου λέει τίποτα γιατί δεν το ξέρει τότε...
γιατί δεν το ξέρει κανείς τότε...
κελί λέγαμε εκείνο το βοηθητικό δωματιάκι έξω από την εκκλησία. εκεί μου έψηνε καφέ ελληνικό η γιαγιά, εγώ ούτε 6 χρονών...
εκεί η γιαγιά..
εγώ εδώ...