πιο κοντά

Το παρακάτω άρθρο το έγραψα για το περιοδικό antivirus (περισσότερα για το περιοδικό και τα σημεία απ' όπου μπορείτε να το βρείτε δωρεάν, στο site http://www.avmag.gr/)

ο κολλητός

Τις προάλλες έπεσα σε μια μεταμεσονύκτια επανάληψη του Sex And The City… γνωστό το story: Τέσσερις κολλητές ζουν, εργάζονται, ερωτεύονται στην πόλη και κάνουν εκατομμύρια τηλεθεατές να ταυτίζονται μαζί τους…
Νομίζω πως αυτό που μας έκανε να συνδεθούμε με αυτές τις γυναίκες πέρα από τους άντρες, τα ρούχα και τη ζωή στην πόλη, ήταν η φιλία… Μια λουστραρισμένη φιλία σε κουτί Βlahnik, που αναρωτιόμασταν αν διαρκώς διέφευγε σε μας και γιατί… Κάτι αντίστοιχο ζούσαμε δέκα χρόνια βλέποντας τα Φιλαράκια και μας την έσπαγε που δεν είχαμε μια Φοίβη στη παρέα όταν βγαίναμε για καφέ.

Ο Κούντερα, σε ένα μυθιστόρημά του, βάζει τον ήρωα να αναρωτιέται για τη χρησιμότητα της φιλίας… ιδιαίτερα των μακρόχρονων παιδικών φίλων. Καταλήγει, λοιπόν, στο συμπέρασμα πως ο φίλος δεν είναι παρά ο καθρέφτης μέσα στον οποίο, καθώς περνούν τα χρόνια, βλέπουμε το πρόσωπο που ήμασταν και επιβεβαιώνει με την μαρτυρία του τα γεγονότα που ζήσαμε…
"Θυμάσαι τότε που είχα μακρυά μαλλιά;"
"Θυμάσαι εκείνο το γκόμενο;"
"Ρε τι να κάνει ο Γιάννης από τη σχολή;" κ.ο.κ.

Ο, ίσως κυνικός, τρόπος που αντιμετωπίζει τη φιλία εδώ ο συγγραφέας μπορεί να μην απέχει πολύ από την πραγματικότητα. Ναι, μια φιλία λειτουργεί – ή καλύτερα μπορεί να λειτουργήσει και ως – ιστορικό αρχείο ή αρχείο τεκμηρίωσης… ο προσωπικός μας αυτόπτης μάρτυρας σε ό,τι ζήσαμε στην πορεία της ζωής μας. Είναι όπως οι ταξιδιωτικές φωτογραφίες. Αν δεν έχεις τη φάτσα σου μπροστά από κάθε μνημείο, το ταξίδι δεν έχει εγκυρότητα!

Όμως πιστεύω πως ένας κολλητός είναι κάτι παραπάνω απ' αυτό.

Σε μια εποχή (πόσα χρόνια κρατάει; πόσα ακόμα θα κρατήσει;) που παραγγέλνουμε τους ερωτικούς μας συντρόφους μέσω ίντερνετ και τους αλλάζουμε σαν τα μπλουζάκια επιμένοντας επιμελώς πως ο επόμενος θα είναι 'the right one', ο κολλητός μένει η σταθερή αξία στη ζωή μας που μας επιστρέφει στη πραγματικότητα.

Γιατί οι κολλητοί είναι τελικά ο καθρέφτης μας. Όχι, όμως, με την έννοια που απέδωσε ο Κούντερα. Καταφεύγουμε σε αυτούς για να αναγνωρίσουμε πάλι το αληθινό μας πρόσωπο που έχουμε χάσει μέσα στη διάρκεια της μέρας τρέχοντας για την καριέρα, την επιβίωση, τις σχέσεις το σεξ… έχουμε τσαλαπατηθεί και ο κολλητός είναι εκεί να μας ισιώσει… ναι, ακριβώς αυτό!

Να μας επιστρέψει στην αρχική μας μορφή και ουσία ώστε να μπορέσουμε να τσαλαπατηθούμε εκ νέου και να τρέξουμε πάλι μετά στην αγκαλιά του για να μας βρούμε εκεί ακέραιους, σημαντικούς, αγαπημένους.

Νίκος Μ.

στο ίδιο τεύχος το αφιέρωμά μου στην Τori Amos