Robert Flynt

(an interview)

I was introduced to American photographer Robert Flynt’s art through some webpage. It was instant love and that wasn’t hard to be. Flynt suspends between dream and reality, past and present, desire and pain, myth and trauma…
I contacted him over a year after to express him my admiration and we started an online talk on his work and art in general… Being remarkably kind he offered when I asked him to give me this interview … hope you find it as interesting and enjoyable as I did.

Nikos M.

Robert in your photos it seems like the boundaries of time, space and reason are shattered to create a new reality - is your art a way to create a new world or one to interpret the one you see around you?

I think my essential motivation for me is to make images that I don't see anywhere else. In that sense, it is perhaps a very "selfish" point of departure - especially now that the world is so exponentially glutted with images. I'm not sure these are images of a "new" world, so much as some kind of alternate one. Since photographs are at some point made from some kind of fragment of the (supposedly) "real" world, there is a commentary on how we perceive aspects of that world. But unlike the bulk of photography, I am not so interested in re-presenting some kind of frozen fragment of what could seen at one time in one place.

Is it very different the world you perceive around you with your eyes than that you develop with your camera's lens?

Yes. That is the magic to me of the camera: it actually "sees" differently than the eye does - or I should say record the effects of light and movement. I like to use those differences (blurring, multiple or extended exposure, fragmentation, distortion, etc.) that our eyes don't register in the same way, if at all.

When the idea of a photo or a series of photos comes? Is it something spontaneous or a result of time?

The idea(s) for a photo or a series comes in different ways at different times in my process, but generally one thing does lead to another, and one general series has more or less organically arisen during the work on previous projects. It all feels like an overarching process that is hard to quantify in words. However some ideas have come like a (relative) bolt out of the blue: my work underwater came rather suddenly during working with documentation images of dancers, and being frustrated by gravity and the specificity of a given choreography/studio/set. And since then (that was about 1986) new series have evolved from old, and often from ideas hatched when working with specific models or dance/performance project commissions. It’s often a dialog with the subject, which can be engendered by similar general interests, projects, or just the free floating examination of a connection/attraction - from a conceptual and/or physical level. The whole dynamic of the artist and subject is fascinating to me: I am continually amazed by how that power dynamic shifts and moderates and informs: it can be a dance, a dialogue, a seduction, a combat, or a combination of any or all.

The male figure -very often in nude- is dominant in most of your photos in a sensual and often erotic way. Is a full frontal enough for a work of art to coin the tag 'homoerotic'? And would you characterize you photos as such?

In this society, it does seem that any image of a nude male now instantly falls into the category of the homoerotic. This is somewhat of a pity, as it can seriously limit the audience and the reading of an image. Of course now there is a much larger market for erotica (from high art to porn, and the lines between are increasingly vague) now that focuses on the male, and to some degree I have benefited from that. But I have always been uncomfortable with that label, while at the same time occasionally deployed it as a sarcastic shorthand, when I am asked what I do. The depiction of the male nude has been a rather loaded issue ever since photography began, and there have been many books about this that are far more eloquent on the subject than I. One is "Running Scared" by Peter Lehman, that I had the honor of being the cover image for.

Was it difficult to find your place in art as an individual and later as a professional artist?

I think it is always difficult for anyone to do either/both of those things. In this country one is held in rather high suspicion if you say you intend to be an artist. I was much luckier than most in this regard, having had a very supportive family and environment when I was young.

You have shown your work in many places both in the USA and outside. Do you find some common reactions from the viewers regardless to their nationality?

This picks up a bit from the previous question. I've always found European audiences to be generally more "integrated" in their responses - in the sense that cultural activity is not as segregated into a separate sphere; its more of cohesive part of a world view. In the US things are more compartmentalized, so responses tend to be more confined to the particular "art world". And to be rather reductive, Europeans don't seem to have anything like the puritanical reactions to imagery of the body in general and sensuality in particular.

(a few more personal questions)


If you were not a photographer what would you be?

If this question is what would I be if I COULD be anything else, I would guess some kind of musician, probably a concert vocalist (certainly not pop) - but I have the proverbial "tin ear" and terrible pitch, and little inherent musicality, so it never had any vague notion of possibility. My original intention was to be a painter - photography was more or less an accident. I never formally studied photography in art school, essentially having been taught basic black and white technique by my father and brother (very skilled amateurs), figuring out the rest on my own.

What is your dream?

Too loaded of a question. And there is certainly not just one.

How important is love in your life?

Probably as central (and as confusing and malleable) as it is to most. Certainly a great deal of the motivation (and meaning?) of my work has to do with desire and yearning, which is not the same as love, but are some kind of component or fellow-traveller. Are there people who would describe love as being "unimportant" in their lives? I guess so, but would hope not to frequently encounter them, or become one. But of course it could conceivably happen.

Tell me three things (words, images, anything) that are in your mind constantly these days.

Food. Sex. Sleep. How banal is that? Probably any three more idiosyncratic things I might come up with would actually be some kind of variation on those. Of course right now there are also more specific and pragmatic things: Obama. Europe. Markets crashing.

What would you say to someone before entering a gallery or your site to see your work?

Welcome! Not much other than that - I would hate to in any way interfere with their own impressions. I would rather talk to them afterwards, and only if they wanted to.

What are your plans now?

In the greater sense? I have no Big Plan. Or Big Plans. My partner often harangues me for not having a "5 year plan" - in the career sense. I am not good at planning ahead and often have a plan more or less created for me by opportunities that arise (or not) that I accept (or not). Currently I have more of a plan than "normal", since I have become involved with several collaborative performing arts projects and a residency in Italy next year. This means I have a more or less defined schedule for the next several months, which is somewhat unusual. I am too often distracted, if not ruled, by real estate and where I will be physically located, which is no doubt often detrimental to my focus on the work at hand. Given that I already divide my time between NYC, upstate New York, and Phoenix, AZ, I have more than the usual distraction and rationale for procrastination. But as I am working on a new collaborative dance/theatre/visual arts production with Pavel Zustiak for a premier in NYC in March, my immediate future is centre there. I will then travel to Paris for the production of "Body-Scan" a similarly collaborative piece with Canadian choreographers Su-Fe Lee and Benoit Lachambre, which will be at the Pompidou Centre in late March. I will remain in Europe until at least last May, as I have a residency at the Bogliasco Foundation near Genoa. This will be to focus on creating a book/exhibition project based on my current work incorporating photographic images found in cemeteries. Beyond that my plans are somewhat vaguer, although there will be continued work on that project back in the US, plus several potential further collaborative projects yet to be confirmed, as well as work towards further "conventional" exhibition opportunities in NYC and beyond (mostly aimed towards Europe, as that seems to be my preferred location, despite too much real estate in the US).

Το έργο του Αμερικανού φωτογράφου Robert Flynt γνώρισα μέσα από το διαδίκτυο και το ερωτεύτηκα αμέσως. Δεν ήταν δύσκολο. Ο Flynt αιωρείται ανάμεσα στο όνειρο και την αλήθεια, το παρελθόν και το παρόν, την επιθυμία και τον πόνο, τον μύθο και το τραύμα…
Επικοινώνησα μαζί του πάνω από ένα χρόνο μετά, θέλοντας απλά να εκφράσω τον θαυμασμό μου και κάπως έτσι ξεκινήσαμε μια διαδικτυακή κουβέντα πάνω στο έργο του και την τέχνη γενικότερα… Εκμεταλλευόμενος θα έλεγα την πραγματικά αξιοθαύμαστη ευγένεια του, του ζήτησα να κάνουμε μια μικρή συνέντευξη για το blog μου… ελπίζω να την βρείτε τόσο ενδιαφέρουσα όσο κι εγώ.

Νίκος Μ.

Robert στις φωτογραφίες σου τα όρια του χρόνου, του χώρου και της λογικής κατακερματίζονται για να δημιουργήσουν μια νέα πραγματικότητα – είναι η τέχνη σου ένας τρόπος να δημιουργήσεις έναν νέο κόσμο ή να αποδώσεις αυτόν που βλέπεις γύρω σου;

Πιστεύω πως το βασικό μου κίνητρο είναι να δημιουργήσω εικόνες που δεν βλέπω πουθενά αλλού. Υπό αυτή την έννοια, είναι μάλλον ένα αρκετά ‘εγωιστικό’ σημείο παρέκκλισης - ειδικά στις μέρες μας που ο κόσμος είναι ραγδαία κορεσμένος από εικόνες.
Δεν είμαι σίγουρος αν είναι εικόνες ενός ‘καινούργιου κόσμου’, μάλλον ενός εναλλακτικού. Μιας και οι φωτογραφίες αποτελούνται ως ένα βαθμό από κάποιου είδους θραύσματα του (υποτιθέμενα) ‘πραγματικού’ κόσμου, κάνω ένα σχόλιο ως προς το πώς αντιλαμβανόμαστε τις διάφορες πλευρές του. Όμως σε αντίθεση με τον όγκο της φωτογραφίας, δεν με ενδιαφέρει να ανα-παρουσιάσω κάποιο παγωμένο απόσπασμα από κάτι που μπορεί να ειδωθεί σε ορισμένο τόπο και χρόνο.

Είναι πολύ διαφορετικός ο κόσμος που αντιλαμβάνεσαι γύρω σου απ’ αυτόν που εμφανίζεις με τον φακό της φωτογραφικής μηχανής σου;

Ναι. Αυτή είναι για μένα η μαγεία της φωτογραφικής μηχανής: πραγματικά ‘βλέπει’ – ή θα έπρεπε να πω καταγράφει την επίδραση του φωτός και της κίνησης, διαφορετικά από το μάτι . Μου αρέσει να χρησιμοποιώ αυτές τις διαφορές (θόλωμα, πολλαπλή ή παρατεταμένη έκθεση, κατακερμάτιση, διαστρέβλωση κλπ) που τα μάτια μας δεν καταγράφουν με τον ίδιο τρόπο αν όχι καθόλου.

Πότε έρχεται η ιδέα μια φωτογραφίας ή σειράς φωτογραφιών; Είναι κάτι αυθόρμητο ή αποτέλεσμα χρόνου;

Η ιδέα έρχεται με διαφορετικούς τρόπους σε διαφορετικούς χρόνους μέσα στη προετοιμασία, αλλά γενικά το ένα πράγμα οδηγεί στο άλλο. Κάποιες σειρές έχουν λίγο ή πολύ οργανικά αναδυθεί στη διάρκεια της δουλειάς κάποιας προηγούμενης. Μοιάζει γενικά με μια κλιμακωτή διαδικασία που είναι δύσκολο να περιγραφεί με λέξεις. Πάντως κάποιες ιδέες έχουν προκύψει σχεδόν από το πουθενά: η ιδέα των φωτογραφιών στο νερό για παράδειγμα, ήρθε ξαφνικά καθώς δούλευα με φωτογραφίες χορευτών και αισθανόμουν απογοητευμένος από τη βαρύτητα και το πειρορισμό ενός δοσμένου οριοθετημένου χώρου ή στούντιο.
Έκτοτε (αυτό ήταν γύρω στα 1986) νέες σειρές έχουν εξελιχθεί από προγενέστερες και συχνά από ιδέες που εκκολάφτηκαν ενώ δούλευα με συγκεκριμένα μοντέλα ή χορευτικά/performance αναθέσεις. Πρόκειται συχνά για ένα διάλογο με το αντικείμενο, το οποίο μπορεί να παραχθεί μέσα από κοινά γενικά ενδιαφέροντα, projects, η απλά την ελεύθερη και αβίαστη μελέτη μιας σύνδεσης/έλξης – από ένα εννοιολογικό ή και φυσικό επίπεδο. Η όλη δυναμική του καλλιτέχνη με το θέμα του με γοητεύει: συνεχώς εντυπωσιάζομαι με το πώς αυτή η δυναμική μετατίθεται και συγκρατεί και πληροφορεί: μπορεί να είναι ένας χορός, ένας διάλογος, μια αποπλάνηση, μια διαμάχη ή ο συνδυασμός όλων αυτών.

Η ανδρική μορφή – συχνά γυμνή – είναι κυρίαρχη στις περισσότερες φωτογραφίες σου με έναν αισθαντικό και συχνά ερωτικό τρόπο. Είναι ένα ανδρικό γυμνό αρκετό για να χαρακτηρίσει ένα έργο τέχνης ομοφυλοφιλικό; Θα χαρακτήριζες έτσι τις φωτογραφίες σου;

Στην κοινωνία μας, φαίνεται πως οποιαδήποτε εικόνα ενός γυμνού άντρα πέφτει αμέσως στην κατηγορία του ομοερωτικού. Αυτό είναι κρίμα, γιατί μπορεί να περιορίσει σοβαρά το κοινό αλλά και την ανάγνωση του έργου. Βέβαια τώρα υπάρχει μια πολύ μεγαλύτερη αγορά για την ερωτική τέχνη (από υψηλή τέχνη ως τη πορνογραφία, και τα όρια ανάμεσα τους συνεχώς θολώνουν) που εστιάζει στην ανδρική φιγούρα, και ως ένα βαθμό έχω επωφεληθεί από αυτό. Υπήρξα όμως ανέκαθεν αμήχανος με τον όρο, ενώ την ίδια στιγμή τον παρέθετα συχνά σαν σαρκαστικό στενογράφημα, όταν με ρωτούν τι κάνω.
Η αποτύπωση του ανδρικού γυμνού υπήρξε από την αρχή της φωτογραφίας ένα βαρύ θέμα και υπάρχουν αναρίθμητα βιβλία πάνω σε αυτό, πολύ πιο εύγλωττα απ’ ότι εγώ. Ένα από αυτά είναι το "Running Scared" του Peter Lehman, που είχα την τιμή φωτογραφία μου να είναι το εξώφυλλό του.

Ήταν δύσκολο να βρεις τη θέση σου στον κόσμο της τέχνης ως άτομο και αργότερα σαν επαγγελματίας καλλιτέχνης;

Νομίζω είναι πάντα δύσκολο για τον καθένα να κάνει κάποιο ή και τα δύο απ’ αυτά. Σε αυτή τη χώρα κανείς αντιμετωπίζεται αρκετά καχύποπτα αν δηλώσει πως θέλει να γίνει καλλιτέχνης. Ήμουν πιο τυχερός από άλλους σε αυτό το θέμα καθώς είχα μια οικογένεια και ένα περιβάλλον πολύ υποστηρικτικό όταν ήμουν νέος.

Έχεις δείξει δουλεία σου και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού. Παρατηρείς κάποιες κοινές αντιδράσεις από το κοινό ανεξάρτητα από τη καταγωγή τους;

Αυτό έρχεται κάπως να συνεχίσει από τη προηγούμενη ερώτηση. Πάντα έβρισκα το κοινό της Ευρώπης να είναι πιο ‘ολοκληρωμένο΄ στην ανταπόκρισή του – με την έννοια πως η πολιτιστική δραστηριότητα δεν διαχωρίζεται τόσο σε διαφορετικές σφαίρες; είναι περισσότερο συνεκτικό μέρος μιας αντίληψης του κόσμου. Στις ΗΠΑ τα πράγματα είναι πιο διαμερισματοποιημένα, έτσι οι αντιδράσεις συνηθίζουν να οριοθετούνται στον συγκεκριμένο ‘καλλιτεχνικό κόσμο’. Και για να είμαι κάπως εξισωτικός, οι Ευρωπαίοι δεν φαίνεται να έχουν καμία πουριτανική αντίδραση γενικά στην εικόνα ενός κορμιόυ και στον ερωτισμό ειδικότερα.

(μερικές πιο προσωπικές ερωτήσεις)


Τι θα ήσουν αν όχι φωτογράφος;

Αν η ερώτηση ήταν τι θα ήμουν αν θα μπορούσα να ήμουν κάτι άλλο, θα έλεγα μάλλον μουσικός. Ίσως κλασσικός ερμηνευτής, αν και δεν έχω μουσικό αυτί, επίσης απαίσιες υψηλές και καμιά έμφυτη μουσικότητα οπότε δεν υπήρχε περίπτωση για κάτι τέτοιο.
Αρχικά σκοπός μου ήταν να γίνω ζωγράφος – η φωτογραφία ήρθε τυχαία. Ποτέ δεν σπούδασα φωτογραφία σε κάποια σχολή, έμαθα τα βασικά της ασπρόμαυρης τεχνικής από τον πατέρα και τον αδελφό μου (οι ίδιοι πολύ επιδέξιοι ερασιτέχνες φωτογράφοι) και ανακάλυψα τα υπόλοιπα μόνος μου.

Ποιο είναι το όνειρό σου;

Πολύ 'φορτωμένη' ερώτηση. Σίγουρα δεν είναι μόνο ένα.

Πόσο σημαντικός είναι ο έρωτας στη ζωή σου;

Μάλλον όσο κεντρικός (μπερδεμένος και ελατός) όσο στον καθένα. Σίγουρα ένα μεγάλο μέρος του κινήτρου (και του νοήματος;) της δουλειάς μου έχει να κάνει με την επιθυμία και την λαχτάρα, που δεν είναι ακριβώς συνώνυμα με τον έρωτα, αλλά ένα είδος συστατικών του.
Υπάρχουν άνθρωποι που θα περιέγραφαν τον έρωτα σαν κάτι ‘αδιάφορο’ στη ζωή τους; Νομίζω ναι, αλλά ελπίζω να μην συναντώ τέτοιους συχνά ή να γίνω ένας απ’ αυτούς. Αν και νοητά θα μπορούσε να συμβεί και αυτό.

Πες μου τρία πράγματα (λέξεις, εικόνες, οτιδήποτε) που είναι συνεχώς στο μυαλό σου αυτές τις μέρες.

Φαγητό. Σεξ. Ύπνος. Πόσο banal είναι αυτό; Ίσως τρία πιο ιδιοσυγκρασιακά πράγματα που θα μπορούσα να σκεφτώ θα ήταν παραλλαγές αυτών. Βέβαια αυτή τη στιγμή υπάρχουν πιο συγκεκριμένα και πρακτικά θέματα: Ομπάμα. Ευρώπη. Πτώση αγορών.

Τι θα έλεγες σε κάποιον λίγο πριν μπει σε κάποια γκαλερί ή στο site σου για να δει τη δουλειά σου;

Καλώς ήρθες! Τίποτα παραπάνω – δεν θα θελα να παρέμβω με κανένα τρόπο στις εντυπώσεις κανενός. Θα προτιμούσα να τους μιλήσω μετά, μόνο αν το επιθυμούσαν.

Ποια είναι τα τρέχοντα σχέδια σου;

Σε μία ευρύτερη έννοια; Δεν έχω κάποιο μεγάλο σχέδιο. Ή μεγάλα σχέδια. Συχνά με επιπλήττουν που δεν έχω "5ετές πλάνο" - σε ότι αφορά την δουλεία μου τουλάχιστον. Δεν είμαι καλός σε αυτό, συνήθως ακολουθώ το πρόγραμμα που προκύπτει από ευκαιρίες που παρουσιάζονται (ή όχι) και αποδέχομαι (ή όχι). Αυτό τον καιρό είμαι περισσότερο οργανωμένος απ’ ότι συνήθως μιας και συμμετέχω σε διάφορα συλλογικά performance art project. Αυτό σημαίνει πως θα έχω ένα πολύ καθορισμένο πρόγραμμα για τους επόμενους μήνες, κάτι ασυνήθιστο σε μένα…
Επίσης δουλεύω πάνω σε μια νέα συλλογική χοροθεατρική/visual art παραγωγή με τον Pavel Zustiak που θα κάνει πρεμιέρα τον Μάρτιο στην Νέα Υόρκη - το άμεσο μέλλον μου είναι εστιασμένο σε αυτήν. Μέτα θα ταξιδέψω στο Παρίσι για την παραγωγή του "Body-Scan" , που είναι κάτι αντίστοιχο, σε συνεργασία με τους χορογράφους Su-Fe Lee και Benoit Lachambre και θα παρουσιαστεί στο κέντρο Pompidou τέλη Μαρτίου. Πέρα απ' αυτά, επόμενα σχέδια είναι αυτή τη στιγμή αόριστα.

για περισσότερα επισκεφθείτε το site του φωτογράφου
robertflynt.com

ALL IMAGES © ROBERT FLYNT, taken from the artists site with his kind permission