Το ιστολόγιο αυτό το 'φτιαξα το 2007 και "επιβίωσε" 3 χρόνια. Αντί να το κατεβάσω τελείως αποφάσισα να κρατήσω από τις εκατό και πλέον αναρτήσεις μόνο αυτές που είναι δικές μου ("πνευματική μου ιδιοκτησία") και να τις αφήσω εδώ να ζήσουν μόνες τους.
Ευχαριστώ όλους που ήρθατε ως εδώ. Να είστε καλά.
Νίκος Μ.
Αύγουστος 2011
9.08.2008
το coyote
θυμάμαι είχες πραγματικά εκπλαγεί
όταν σου είπα πως προτιμούσα
τον road runner από το coyote...
"μα πώς γίνεται;" είπες...
"το καημένο το coyote!"
όλους τους αγαπούσες,
ακόμα και το καημένο το coyote.
μόνο εμένα δεν αγάπησες.
Εγγραφή σε:
Σχόλια ανάρτησης (Atom)
4 σχόλια:
ισως να εχουν τα ατιμα καλυτερη τυχη.συγκριτικα με την ανθρωπινη.
εγω παντως αγαπω περισσοτερο τα αδερφια τους.-τους λυκους.
καλησπερα.
Αγαπημένε Νίκο,
Να είσαι σίγουρος ότι κάποια στιγμή, για κάποιον άνθρωπο, θα είσαι το τυχερό coyote. Ιδανικά δε, όχι το καημένο. Το τυχερό απλώς.
Και τότε, θα είσαι ευτυχισμένος.
Μην αναζητάς φλόγες σε στάχτες. Φτιάξε φωτιές εκ νέου.
wanted, μαλλον όλα τα ζώα έχουν μια καλύτερη τύχη... έχουν τη φύση με το μέρος τους
brainwaves - δεν αναζητώ φοίνικες! το συγκεκριμένο post θα μπορούσε να λέγεται και 'ότι θυμάμαι χαίρομαι' lol
είναι απλά κάτι που είχε ειπωθεί και για κάποιους λόγους το θυμήθηκα χθες και είχα μια λεντονη ανάγκη να το γράψω...
φωτιές εκ νέου... παρ' ότι πυρωμανής νομίζω πως θα αφήσω σε άλλους να παίξουν με τα σπίρτα
αγαπησε τον ευατο σου , γιατι αμα περιμενουμε απο αλλους , παει καηκαμε ....αλλα υπαρχει και η περιπτωση να μην στο εχουν εκφρασει και να μην το μαθεις .
Δημοσίευση σχολίου