αποκαθήλωση

STAND

Πέφτει.

Κι όμως θαρρείς πως σηκώνεται. Πως αναδύεται από φωτεινά νερά και πετά στον αέρα κάθετα σαν μια ασημένια χορδή.

Αποκόλληση.

Τα ιδρωμένα ίχνη στο πάτωμα εξατμίζονται αθόρυβα ακολουθώντας τον, μα εκείνος είναι πάντα ένα βήμα μπροστά. Το φως στο μπάνιο ανάβει και καταλαμβάνει έναν χώρο πολύ μεγαλύτερο απ' ότι του ανήκει. Κρατιέται κάπου στις λευκές καμπύλες του νιπτήρα μα ξεγλιστρούν για να γίνουν κάτι διάφανο και πλαστικό. Τα κόκαλά του κάνουν έναν παράξενο θόρυβο στα πλακάκια. Γόνατα, θώρακας, σαγόνι. Κάτι κόκκινο απλώνεται από την άκρη του ματιού του και πετά στο φως δύο τόνους ανοιχτότερο.

Θα τον βρει ξημερώματα μέσα στην μπανιέρα, πλυμμένο στο ίδιο του το αίμα.

SOME SEEK (το όνειρο που εσύ είσαι νεκρός και εμείς είμαστε ζευγάρι)

Μετά την κηδεία επέστρεψα στο διαμέρισμα. Μπήκα μέσα και έκανα να σε φωνάξω. Έτρεξα στο μπάνιο. Στην κρεβατοκάμαρα. Τίποτα. Τίποτα. Πώς άλλωστε; Πριν λίγο σε είχε σκεπάσει το χώμα. Για πάντα. Απίστευτο, για πάντα... Το άρωμά σου για μια στιγμή με ξεγέλασε. Εσύ! Μακριά. Για πάντα! Πώς γίνεται; Όταν τίποτα για σένα δεν είναι μόνιμο. Πώς γίνεται να δέχεσαι έτσι τον θάνατο. Πίνω δυο κουταλιές καφέ σ' ένα ποτήρι νερό και πίνω. Και κλαίω. Για πάντα...

Οι μέδουσες επιστρέφουν αργά στην μπανιέρα. Τις ακούω να θρηνούν. Σιωπηλά. Εσωτερικά. Η διάφανη μάζα τους στάζει αίμα. Η μπανιέρα ξεχειλίζει κόκκινο αίμα. Κι εσύ είσαι μέσα μα δεν φαίνεσαι. Πιάνω τις νεκρές μέδουσες και τις ρίχνω σε έναν τσίγκινο κουβά. Αν ήσουν εδώ θα γελούσες. Ναι, θα γελούσες αν με έβλεπες με τα χοντρά πλαστικά γάντια και την λερωμένη με αίμα ποδιά. Τι με έχει πιάσει και παραληρώ; Στριφογυρνάς στην μπανιέρα μα τελικά κοιμάσαι. Σε σκεπάζω με την ποδιά.

3.45. Έχουν περάσει είκοσι οχτώ ώρες και έχω γεμίσει άπειρες φορές το ποτήρι με σκέτο καφέ. Που και που τρέμω έντονα σαν να κάθομαι πάνω σε πλυντήριο. Τα μάτια μου βλέπουν ότι σκέφτομαι και αν κάποιος με ρωτούσε δεν θα μπορούσα να του απαντήσω τι ζω πραγματικά και τι φανταστικά. Σε ακούω να μουρμουράς δίπλα μου αλλά νομίζω πως ξέρεις πως με τόσο καφέ δεν θα καταφέρεις να με κοιμήσεις. Πάψε λοιπόν. Ήρθαν λίγοι στην κηδεία σου. Όλοι έδειχναν πόσο υποφέρουν και μου επαναλάμβαναν πως δεν πίστευαν πως είναι αλήθεια. Πρέπει να μας δουν τώρα που είμαστε αγκαλιά σε εκείνη την ξαφνική μπόρα... πότε ήταν... παλιά… να δούμε αν το πιστεύουν.
Ο χρόνος φεύγει μακριά μου γρηγορότερα τώρα. Ναι. Τώρα είμαι σίγουρος πως κάνουμε λάθος να τον μετράμε. Ο χρόνος δεν έχει σταθερό ρουν. Και τώρα τρέχει ορμητικός μακριά μου ή καταπάνω μου. Δεν ξέρω ακριβώς. Ίσως να τρέχουμε μέσα σ' αυτόν και έξω απ' αυτόν με τα τζάκετ σηκωμένα να μας προστατεύουν απ' τη βροχή. Και το γέλιο σου καθαρό και δυνατό. Γέλα. Γέλα ψυχή μου.

Τρέμω όλο και πιο πολύ και πονά το στομάχι μου. Το παράκανα με τον καφέ. Εντάξει ίσως όχι μόνο καφέ. Θα βάλω τα παπούτσια σου και θα βγω έξω. Κουράστηκα να κλαίω κλεισμένος εδώ μέσα. Μπαίνω στο ανσασέρ. Σε ακούω να κλειδώνεις την πόρτα. Πάλι με αφήνεις μόνο. Οι πόρτες γλιστρούν και βγαίνω. Ο θυρωρός πετάγεται από τις σκιές και κάνει κάτι απίστευτα ακροβατικά. Πρέπει να του πω πως είναι πραγματικά κρίμα που με τέτοιο ταλέντο κάθεται και φυλάει αυτήν την μίζερη πολυκατοικία. Όταν γυρίσω θα του το πω. Είναι εκπληκτικός έτσι όπως χοροπηδά γύρω μου. Φεύγω τώρα. Φεύγω...

OBSESSION: soleil levant

Είχα κάνει τόσα όνειρα για μας. Ένα απ' αυτά νομίζω πως βλέπω τώρα. Μόνο που εσύ έχεις δεμένα τα μάτια σου μ' ένα μαύρο μαντήλι όμως φαίνεται πως βλέπεις τα πάντα καθαρά. Κινείσαι στο όνειρο χωρίς καμιά δυσκολία.

Περπατάς ένα βήμα μπροστά και έχω καρφώσει τα μάτια μου στην πλάτη σου, σαν σε φωτεινό σημείο που με οδηγεί μέσα από μαγεμένο δάσος. Ένα μαγεμένο δάσος είχε φτιάξει η πλάτη σου τον κόσμο για μένα. Εμένα που λίγο πριν εξομολογούμουν στον ψυχολόγο πόσο με φόβιζε αυτός ο κόσμος, πόσο βαθιά στην δερμάτινη καρέκλα του με έριχνε και εγώ στο μυαλό μου τον έριχνα σ' ένα λουτρό αίματος απ' όπου έβγαινα τρομαγμένος και άθικτος. Η πλάτη σου με συμφιλίωσε με όλο τον κόσμο και μόνον με αυτήν μπορούσα να περνάω αναίμακτα μέσα του.

Η πόλη έχει σταματήσει να κινείται σήμερα. Πίσω απ' τα τζάμια όλα μοιάζουν με εικόνα στημένη μπροστά από την άγνοιά μας. Είναι ένα ακίνητο, φωτεινό πρωινό. Δεν θυμάμαι τίποτα από χθες. Βρήκα στο μαξιλάρι σου ένα χαρτί που έγραφε 'καλημέρα' και ένα νούμερο, γραμμένα με στυλό. Φαντάζομαι δεν είναι αριθμός λογαριασμού... Προσπαθώ να δω αν χωράς στο αποτύπωμα που έμεινε στο σεντόνι, δίπλα μου. Δεν είναι ξεκάθαρο. Με χωράει. Έχει λίγο κρύο. Είμαι γυμνός…

'καλημέρα'
210*******

«Όχι λογαριασμός τραπέζης.»

Φοβάμαι να βγω έξω. Φοβάμαι να ανοίξω την πόρτα. Φοβάμαι ακόμη και να δω μέσα απ’ το μικρό γυάλινό της μάτι. Απ’ τα παράθυρα βλέπω μια εικόνα ψεύτικη όλο υποσχέσεις και όνειρα. Μια ακίνητη carte-postale. Πίσω φαντάζομαι να γράφει κάτι κοινότυπο, κάτι σαν «…περνάω υπέροχα, έπρεπε να έρθεις,…την επόμενη φορά δεν μου γλιτώνεις…».

Την επόμενη φορά δεν γλιτώνω...

Όμως πίσω απ’ την πόρτα είναι η πραγματικότητα. Είναι οι άλλοι ένοικοι, οι ζωές τους, ο δρόμος, η πόλη, ο κόσμος, η απουσία σου. Η απουσία σου... Εδώ μέσα όλα είναι υπό έλεγχο. Ακίνδυνα όπως μια carte-postale. Ξαπλώνω πάλι στο κρεβάτι. Μπορεί και να κοιμήθηκες εσύ δίπλα μου. Μπορεί να ήμουν κι εγώ.

'καλημέρα'

Θέλω να κοιμηθώ.

Περιπολικά διασχίζουν την πόλη. Στους δρόμους μονόχρωμες φιγούρες σε κόκκινο και μπλε.
Είναι η ώρα που με ξέχασες…

τέλος

αυτό είναι ολόκληρο το κείμενο, μέρος του οποίου
"συμμετέχει" στο blog-project της Λουκίας Ρικάκη
http://youmymirror.blogspot.com/
όλες οι φωτό είναι του André Kertész
ο τίτλος some seek είναι αναφορά στο τραγούδι των
Cocteau Twins - Seekers who are lovers


καλό μήνα σε όλους, καλό φθινόπωρο